Alternatief verkiezingsprogramma NCPN 2006

De NCPN is in 1992, na de opheffing van de CPN, opgericht met als doel een communistische partij in ons land opnieuw op te bouwen. De communistische partij NCPN verschilt fundamenteel van andere partijen. Waar staat en strijdt de NCPN, organisatie van communisten en socialisten, voor?

De meeste politieke partijen die deelnemen aan regeringen vereenzelvigen zich meer of minder met de bestaande, kapitalistische maatschappijvorm. In feite stellen zij zich daarmee ten dienste van de belangen van het kapitaal. Zij doen dat omdat dit sociaaleconomisch en politiek-economisch systeem de schijn wekt de voor de mens meest geschikte en meest humane ordening te zijn. Het politieke bewustzijn van deze partijen reikt vaak niet veel verder dan deze uiterlijke schijn. Bovendien gaat eigenbelang van vertegenwoordigers van deze partijen goed samen met de bestaande maatschappijvorm. Zij kunnen hun naamsbekendheid verzilveren in goedbetaalde jobs in het bedrijfsleven en de publieke sector. Kijk maar waar niet 'in de politiek terugkerende' kamerleden en leden van het kabinet Balkenende blijven.

Alle politieke partijen, sinds enige tijd ook de SP, beperken zich tot het bestrijden van de belangrijkste uitwassen van dit stelsel en voor marginale verbeteringen. De linkse oppositie derhalve 'dweilt met de kraan open'. Onder kapitalistische verhoudingen zijn immers geen structurele en uitzicht biedende verbeteringen voor loonafhankelijke en uitkeringsgerechtigde mensen mogelijk.

Precies daarin onderscheidt de NCPN zich van andere partijen. De NCPN is antikapitalistisch van karakter. Zij komt op voor een socialistische maatschappij. Reële verbeteringen in levensvoorwaarden en behoud van verworvenheden, waarvoor hele generaties hebben geknokt, worden door communisten geplaatst in het perspectief van socialisme. Dat is niet behoudzuchtig, zoals de heersende macht wil doen geloven, maar vooruitstrevend. De winsthonger van ondernemers, aandeelhouders durf- en grootkapitaal leidt tot levensvoorwaarden, tot nietsontziende concurrentie en tot oorlog. Die moet worden gestopt. Geld en macht moeten in publieke handen, onder democratische controle, komen. De NCPN wil een solidaire maatschappij waarin geen private toe-eigening van de vruchten van arbeid door grote ondernemers en hun kapitaalverschaffers bestaat. Geen jungle waarin het recht van de sterkste en alleen nog het individu geldt. Opheffing van de sociale ongelijkheid is voorwaarde voor vrijheid en democratie. Strijd voor zelfstandigheid en gelijke rechten van vrouwen, culturele minderheden en voor herstel van het natuurlijk milieu plaatst de NCPN in het kader van opheffing van sociale tegenstellingen.

De NCPN baseert zich op het wetenschappelijk socialisme, de wereldbeschouwing waarvan Marx en Engels de grondleggers zijn en die vooral door Lenin verder is ontwikkeld. Het wetenschappelijk socialisme biedt inzicht in de wetmatigheden van de productieverhoudingen, de economische ontwikkeling en de geschiedenis van de mensheid. Vanuit deze uitgangspunten treedt de NCPN op voor belangen van de bevolking. Zij sluit aan bij de beste, positieve tradities van de communistische beweging in ons land.

In onze communistische krant Manifest wordt tweewekelijks verslag gedaan van verzet tegen de 'dictatuur van het kapitaal' en worden d.m.v. achtergrondbeschouwingen verschillende aspecten van deze strijd in binnen- en buitenland belicht.

Het 'globale' karakter van de maatschappelijke ontwikkelingen

De problemen in eigen land kunnen niet worden begrepen zonder die te plaatsen in een internationaal en regionaal kader. Het stadium van transnationaal monopoliekapitaal heeft klassentegenstellingen een mondiaal karakter gegeven. Dit vereist internationalisering van vakbondsstrijd tegen afbraak en voor verbetering van arbeidsvoorwaarden wereldwijd. De werkende bevolking moet niet trappen in de sprookjes van de ondernemers, als zou strijd voor behoud en verbetering van arbeidsvoorwaarden hier ten koste gaan van verbetering van arbeidsvoorwaarden elders op de wereld.

Internationale verbondenheid en solidariteit tussen nationale vooruitstrevende bewegingen is volgens de NCPN noodzakelijk en heeft hoge prioriteit. De grote multinationale ondernemingen hebben zich immers diep genesteld in alle - vaak door henzelf opgerichte en gecontroleerde - internationale instellingen. Meer dan de helft van de wetgeving, door Nederlandse regeringen tot stand gebracht, wordt gedicteerd door 'Brussel' of door internationale instellingen. Huidige wetgeving, die de privacy van Nederlandse burgers steeds verder inperkt, wordt vrijwel geheel geïnspireerd door vanuit de VS 'ingeblazen' terroristenangst. Een adequaat progressief antwoord op deze bangmakerij en heiligverklaring van winstmakerij en zakkenvullerij is nodig.

De strijd van de andersglobalisten voor een 'andere wereld' zal zich volgens de NCPN moeten ontwikkelen tot een anti-imperialistische strijd met een socialistische toekomst. Zo niet, dan zal ook deze beweging een randverschijnsel blijven. De Nederlandse vredesbeweging zal de rol van de NAVO opnieuw centraal moeten stellen en deelname aan imperialistische rooftochten onder het mom van 'vredesmissies' moeten afwijzen. Vrede kan niet worden afgedwongen door imperialistisch wapengeweld.

De NCPN wil een uiterste inspanning leveren om in de Nederlandse realiteit een vreedzaam socialistisch perspectief te scheppen. Daarvoor moet de partij evenwel worden versterkt met nieuwe leden uit alle geledingen van de werkende bevolking van de samenleving.

Klassenkarakter van de kapitalistische maatschappij

In de huidige klassenmaatschappij werken kapitalisten en arbeiders dagelijks samen. In de maatschappelijke arbeid (productie en realisering van meerwaarde, de koop en verkoop van arbeidskracht) hebben de twee klassen elkaar immers nodig. Hoewel de kapitalist niet zonder arbeider kan, maar de arbeider wel zonder kapitalist. Dat bewijzen fabrieksbezettingen waarbij de productie werd voortgezet. In de samenwerking tussen kapitalist en arbeider worden echter voortdurend niet te verzoenen klassentegenstellingen gereproduceerd. De twee klassen werken (noodzakelijk) samen, maar staan in wezen vijandig tegenover elkaar.

Beide klassen claimen dat hun belang in overeenstemming is met het 'algemeen belang'. Deze aanspraak van de kapitalistenklasse is echter, gezien haar private belangen, vals. De aanspraak op het algemeen belang van de werkende klasse daarentegen is vanuit historisch en democratisch oogpunt terecht.

Versterking van het ondernemerschap, zoals tegenwoordig van alle daken wordt geroepen, betekent feitelijk de verzwakking van de positie van de loon- en uitkeringsafhankelijken. Het kapitalistische systeem staat een menselijke, sociaal rechtvaardige ontwikkeling in de weg. Kapitalisten kunnen immers alleen bestaan van uitbuiting en roof.

Voor de NCPN is daarom 'Eerst de mensen niet de winst', het parool op weg naar een humane samenleving.

Communisten zijn door hun opvattingen niet populair bij de bezittendeklasse. De werkelijke machthebbers, de bazen van de economie, de onderdrukkers van volkeren, de grondstoffenrovers, zij die bulken van het geld of dat wensen, verafschuwen communisten. Zij zouden alles wat ook maar naar communisme en socialisme riekt het liefst met wortel en tak uitroeien. De geschiedenis leert dat ze, als ze daartoe kans zien of worden gedwongen omdat ze in het nauw worden gedreven, dat ook daadwerkelijk doen. Hoewel het socialisme een tiental jaar geleden officieel werd doodverklaard, hebben de haatcampagnes tegen communisten en het communisme nog niets aan kracht ingeboet. Dag in dag uit worden leugens en verdraaiingen over de mensen uitgestort. De angst voor communisten is evenredig aan het niveau van propaganda ter rechtvaardiging van het kapitalistische stelsel en de 'vrije markt'.

Om te overleven als maatschappelijk en economisch systeem moet het kapitalisme de uitbuiting van de werkende bevolking steeds meer opvoeren. Het kapitalisme heeft daarom de werkende bevolkingen op de aardbol weinig meer te bieden dan langer, harder en flexibeler werken tegen feitelijk steeds minder loon. Kortom, slechtere arbeidsvoorwaarden over de hele linie. Ter opvoering van de uitbuiting is voorts de ontmanteling van sociale voorzieningen en de afbraak van de openbare dienstverlening gewenst. Onder het mom van 'noodzakelijke deregulering' en 'vermindering van bureaucratie' worden feitelijk op grote schaal publieke financiële middelen naar banken en bedrijfsleven overgeheveld. De neoliberale politiek is gericht op een kapitalisme dat 'vrij en ongestoord' zijn gang kan gaan, niet gehinderd door sociale wetgeving en bindende overeenkomsten tussen werknemers en werkgevers. Afbraak van verworvenheden, die zwaar bevochten zijn in meer dan 150 jaar strijd door werkers, staat in die politiek hoog op de agenda.

De heersende klasse in het offensief

In 2000 hebben de EU-leiders, op voorstel van Europese ondernemers en met instemming van vakbondstoppen, in Lissabon besloten een sociaaleconomisch beleid uit te voeren dat de Europese economie in 10 jaar tijd concurrerend zou maken met die van de VS en Azië. Kern van dit beleid, dat verpakt is in termen als 'kenniseconomie' en 'flexibele levensloop', is afbraak van sociale verworvenheden: 'vast werk', 'loopbaanontwikkeling', 'beperking van arbeidstijden' zowel per dag, per week, als per leven, 'geen continu rooster' als daarvoor geen technische aanleiding is (procesindustrie, dienstverlening, enz.), 'ontslagbescherming', enzovoort.

Communistische partijen, aangeslagen door fouten in de socialistische landen en verwarring over het uiteenvallen van socialistische staten, hebben door het kapitalistische offensief rampzalige averij opgelopen of zijn op een nationale politiek teruggeworpen. Maar verslagen zijn de communisten niet. Langzaamaan wordt een hergroepering en groeiend zelfbewustzijn zichtbaar. Overal in de wereld, soms illegaal onder levensbedreigende omstandigheden, of legaal zoals in ons land, geven communisten het niet op en werken aan het versterken van hun organisaties. In het belang van al die mensen die een strijdorganisatie nodig hebben om hun rechten en voorzieningen te verdedigen en hun levensvoorwaarden te verbeteren.

Maar de grote geldwolven, rovers van grondstoffen en onderdrukkers van volkeren hebben in hun strijd tegen het communisme wél bereikt dat:

Vooral jongeren, die nieuw de 'arbeidsmarkt betreden', ondervinden toenemende bestaansonzekerheid door vervanging van vaste banen door tijdelijke, flexibele contracten en geen aanstelling meer op 'functie' maar op 'algemene inzetbaarheid'.

Schaamteloos uitgestalde rijkdommen enerzijds en beschamende armoede anderzijds zijn de kenmerken van de achteruitgang en uitholling van de 'verzorgingsstaat', waarin onder druk van de arbeidersbeweging men oog had voor de zwakkeren en solidariteit geen leeg begrip was. Afbraak van sociale rechten en voorzieningen en de bevoordeling van rijken worden meer en meer zichtbaar en goedgepraat. Om deze achteruitgang 'aanvaardbaar' te maken wordt de ideologische strijd van de heersende klasse geïntensiveerd. In een uitgebreide hersenspoelcampagne wordt de bestaande kapitalistische werkelijkheid verdedigd als enig mogelijke maatschappelijke systeem. Twijfels worden weggewuifd als illusies en critici van dit alles verslindende en vernietigende systeem worden afgeschilderd als ouderwets of zelfs als 'terroristen'. Verslechtering van arbeidsvoorwaarden wordt daarentegen voorgesteld als 'modern' en 'bevrijdend'. De NCPN heeft geen vertrouwen in gelegenheidsverhalen van het kabinet over méér banen. De NCPN wil structurele werkgelegenheid, geen stapelbaantjes. De NCPN is tegen terugkeer van de dagloner, hoe mooi dit type arbeid ook wordt voorgesteld.

De heersende klasse in het defensief

De NCPN meent dat het schijnbaar oppermachtige kapitalisme, dat het overgrote deel van de wereld in zijn greep heeft, in grote moeilijkheden verkeert. Tegenstellingen als gevolg van wereldwijde concurrentie tussen kapitaalgroepen lopen hoog op door het wegvallen van een gezamenlijke vijand, het blok van socialistische landen, en door de opkomst en het groeiendezelfvertrouwen van landen die hun aandeel in de wereldpolitiek opeisen: China, India, Venezuela, Brazilië, enzovoort.

De NCPN ziet in die groeiende tegenstellingen tussen kapitaalgroepen kansen voor het socialisme. Zij onderkent tegelijkertijd dat voor een groot deel van de werkende bevolking het socialisme nog geen wenkend perspectief is.

De NCPN ziet het daarom als haar taak om in Nederland, samen met de werkers, in de onvermijdelijke strijd tegen afbraak en voor verbetering van arbeids- en levensvoorwaarden, socialistische perspectieven te ontwikkelen. Maar dat zal niet eenvoudig zijn. Om het te verwachten verzet tegen verdere afbraak het hoofd te kunnen bieden wordt door de wetgever voortvarend gewerkt aan de versterking van het repressieapparaat en aan het afbreken van democratische rechten. Om deze voorstellen door het parlement te jagen wordt gebruikgemaakt van de opgeblazen angst voor terroristen.

Het is de hoogste tijd dat de werkende klasse in Nederland uit het defensief treedt en de politieke klassenstrijd weer boven aan de agenda plaatst. Er valt immers een wereld te winnen.

Algemene eisen van de NCPN op langere termijn

Algemene eisen op korte termijn

Het tij begint te keren

Alleen méér communistische invloed, versterking van de NCPN, zal de ontmanteling van sociale voorzieningen en verworvenheden tot stilstand kunnen brengen. Politieke partijen, die zeggen op de bres te staan voor behoud van sociale voorzieningen, hebben ondanks voor hen soms goede verkiezingsresultaten, hier niets of nauwelijks aan kunnen of willen doen. Zij hebben eerder de neiging mee te gaan met de rechtse antiwerkerspolitiek, kennelijk uit angst om de sympathie van de heersende klasse te verliezen. Voor zulke partijen zijn de geldwolven niet bang. Eerder zien zij daarin een aanmoediging hun rooftocht voort te zetten en gebruiken deze politieke stromingen om de schijn van democratie op te houden.

Alleen een sterkere communistische partij met méér invloed kan weer een ontwikkeling ten goede bewerkstelligen. Alléén voor communisten zijn de machthebbers echt bang. Aan partijen die enige sociale verbetering in hun programma's stoppen wordt onmiddellijk de vraag gesteld waar het geld daarvoor vandaan moet komen. Zij pronken dan met officiële berekeningen van het Centraal Planbureau, het door het grootkapitaal gecertificeerde accountantskantoor.

Communisten geven als antwoord op zulke vragen: vertel eerst waar al het geld dat hen ontstolen is naartoe is gegaan, want daar moet het ook weer vandaan komen. Zo simpel kan politiek ook zijn. Mensen die geen respect krijgen, dagelijks geschoffeerd worden en als derde- en vierderangsburgers worden beschouwd, hebben recht op een politieke partij die consequent voor hun belangen opkomt. Die vasthoudt aan haar principes en niet meewaait met elke door de elite-pers gedicteerde mode. Zij hebben er recht op dat er een partij bestaat die hun met veel pijn en moeite verworven sociale rechten en voorzieningen en de koopkracht van hun lonen verdedigt. Een partij die pleit voor sterke, strijdbare en democratische vakbonden, als tegenwicht tegen de grote graaiers en zakkenvullers. Die het 'polderen' om te capituleren afwijst. Die aantoont dat de samenleving er in haar geheel beter van wordt als de werkende klasse, de producenten van goederen en waarde, haar geld terughaalt uit de kluizen van de moderne roofridders.

Zo'n partij is er: de NCPN. In de verdrukking, net als al die mensen waarvoor ze er wil zijn. Nog te klein, met nog te weinig invloed. Maar dat moet, dat kan veranderen. Dat kan alleen met hulp van al die mensen die in de verdrukking zitten. Zorg voor een strijdbaar tegenwicht. Help de communisten sterker worden. Verkiezingen? Als al die mensen - die zeggen niet op de communisten te zullen stemmen omdat ze bang zijn dat hun stem verloren is omdat communisten geen zetel zullen halen - dat wel zouden doen, dan komen er wél communistische volksvertegenwoordigers die zeggen waar het op staat en die geen blad voor de mond nemen. Angst is en blijft een slechte raadgever. In een aantal gemeenten behaalde de NCPN goede resultaten. Omdat daar de bevolking communisten van dichtbij meemaakt en hun optreden op waarde weet te schatten. Daar weten de mensen wat ze aan de communisten, de NCPN hebben.

De NCPN blijft, voorlopig met de geringe middelen waarover zij beschikt, strijden tegen de overmacht. Zij zal met feiten aantonen dat alle mensen die met werken de kost verdienen, tegengestelde belangen hebben aan hen die leven van winst op hun voorgeschoten kapitaal. De NCPN weet zich in deze overtuiging gesteund door inzichten van het 'wetenschappelijk socialisme'. De partij staat daarin niet alleen. Zij maakt deel uit van een wereldwijde communistische beweging, die de rampzalige ontwikkeling van het oorlogszuchtige neoliberalisme volgt en bestrijdt. Een beweging die ervaringen van de socialistische experimenten in de Sovjet-Unie, Cuba, China en andere socialistische landen verwerkt en zich hergroepeert en versterkt. In Latijns-Amerika vindt een sociale revolutie plaats en de 'ongebonden' landen maken zich op voor een harde confrontatie met het Amerikaanse imperialisme en zijn West-Europese partners. De NCPN wil en krijgt nieuwe leden, die meehelpen deze ervaringen en inzichten op te nemen en om te zetten in praktische politiek.

Inlichtingen, opmerkingen en reacties over de NCPN en haar krant Manifest:
Adres: Haarlemmerweg 177
Plaats: 1051 LB Amsterdam
Telefoon: 020-6825019
Telefax: 020-6828276
https://www.ncpn.nl