Kabinet Rutte gevallen, kansen voor progressieve politieke koers

Kapitalistische tegenstellingen leiden tot intrekking gedoogsteun PVV

De tijdbom is ontploft. Het sprookje van een rechtse regering met steun van de racistische populist Wilders is uiteengespat. De spagaat van Wilders werd onhoudbaar voor hem. Henk en Ingrid dienen en tegelijkertijd ook een rechtse politiek voeren werd te veel. Zijn zegetocht in de peilingen kwam tot staan en de problemen in zijn achterban namen toe. Hij kon niet anders meer dan de stekker eruit trekken. Populisme kent ook zijn grenzen. De welwillende gedoogsteun van de ondernemers en rechtse politici naar de ex-VVD-er Wilders kalfde in snel tempo af. Voor hem bleef maar een weg over: opnieuw in de oppositie en zijn blazoen weer oppoetsen. Het is te hopen dat zijn pogingen om een rechtse politiek aan te kleden met linkse thema's is afgelopen. Links moet zelf opkomen voor Henk en Ingrid en de kapitalistische EU aan de kaak stellen! Dat dit niet gebeurde komt door aarzelingen bij links die niet door een sterke communistische partij werden gecorrigeerd.

De kans dat linkse en progressieve partijen de val van het kabinet gebruiken om de positie van Wilders in linkse thema's over te nemen, lijkt klein. Alle partijen zijn uit op versterking bij de verkiezingen.Het gesteggel over de verkiezingsdatum liet de tegenstellingen duidelijk zien. De pogingen een gezamenlijk links geluid te laten horen zijn zwak. Bovendien wordt van SP tot VVD geroepen dat bezuinigingen en hervormingen nu eenmaal nodig zijn. Zij voegen zich daarmee volledig naar de EU-dictaten uit Brussel. Het protest tegen de coup van Merkel en Sarkozy, die onder 'dekking' van de schuldenproblematiek in Griekenland, het begrotingsrecht van de Eurolanden onder curatele van 'Brussel' hebben geplaatst, is uiterst zwak. Het opstellen van een eigen begroting is een van de belangrijkste democratische rechten. De Tweede Kamer lijkt in meerderheid de 'begrotingsdiscipline' vanuit Brussel te hebben geaccepteerd. Daarmee is een van de belangrijkste democratische rechten uit handen gegeven. Onder druk van de EU lijkt een kamermeerderheid toch akkoord te gaan met de extra bezuinigingen uit het het 'Catshuispakket'. In het beste geval zullen maatregelen worden uitgesmeerd over meerdere jaren, zoals de PvdA lijkt te willen, daarin gesteund door nog een aantal andere sociaaldemocratische partijen in Europa die de EU-dictaten willen versoepelen.

Terwijl er helemaal niet bezuinigd hoeft te worden! Er is genoeg geld te halen bij de rijke geldspeculanten door: hogere belastingen voor rijken, bij de graaiers in de toppen van de bedrijven, bij de huizen- en vastgoedspeculanten, door te snijden in de oorlogsuitgaven, en zo voorts. De rekening van de redding van de banken en het kapitalistisch systeem mag niet bij de werkende bevolking gelegd worden. Die moet worden gepresenteerd aan de veroorzakers van de ellende, zegt het gezonde verstand. Winsten en dividenden omlaag, het levenspeil van de bevolking omhoog! De vervuiler hoort immers te betalen!

Maar de concurrentie met de VS en Japan, en sinds enige tijd ook de groeiende economieŽn in ontwikkelingslanden die bekend staan onder de naam BRICS, maakt het de kapitalisten in Europa en de VS moeilijk. Vooral de grote, op export gerichte, multinationals hebben daardoor problemen te groeien, winsten te maken en hoge dividenden uit te keren, en slagen erin door aan hen verbonden regeringen, de bevolking het gelag te laten betalen.

De bevolking in Nederland beoordeelt partijen op dit soort keuzen. Daaruit is de steun die Wilders krijgt van een groot deel van de bevolking te verklaren: de weerzin tegen de afbraakpolitiek en de zwalkende houding van de linkse en progressieve partijen in de Tweede Kamer en het verschuiven van D'66 en GroenLinks naar rechts, niet gecorrigeerd door een sterke communistische partij. De meeste Wilders-stemmers horen thuis bij links, niet bij extreem-rechts.

Het gaat niet om marginale succesjes. Het gaat om fundamentele vragen. Gaat Europa verder op het neoliberale afbraakpad, of kan de werkende bevolking een ander, en op termijn een socialistisch, Europa afdwingen? Laten de werkers Europa over aan de rechtse conservatieve politiek, of komt er een breed links-progressief antwoord? Worden de rijke speculanten nu eindelijk eens gedwongen te betalen, of moet de bevolking nog meer offers brengen? Bezuinigingen en structurele afbraak van sociale bescherming zijn geen vanzelfsprekendheden. Die maatregelen worden de bevolking verkocht en opgedrongen, maar dienen alleen het doel om de rijken en grote ondernemers te beschermen die niet van plan zijn hun villa's in Griekenland en elders op de wereld op te geven, hun leefwijze te versoberen en hun machtsposities op te geven.

De hoge staatsschulden waarmee Nederland en alle kapitalistische landen zijn opgezadeld zijn het gevolg van de permanente kapitalistische crisis. De 'Euro-crisis' is bovendien geen geÔsoleerde Europese crisis, of het gevolg van 'constructiefouten' bij de vorming van de 'Eurozone', maar een specifieke Europese vorm van die kapitalistische crisis. Het ontstaan van de crisis en de ontwikkeling ervan hangen samen met de talloze belangentegenstellingen die zich voordoen binnen de kapitalistische maatschappijen die zijn gebaseerd op onderlinge concurrentie. Deze zullen niet alleen het verdere verloop van de crisis bepalen, maar door de machtsverhoudingen die daarbij horen ook de uitkomst ervan.

De democratische rechten van de werkenden en hun belangenorganisaties, waarvan de belangrijkste de vakbeweging, worden door de groeiende macht van de EU bedreigd. De nationale parlementen worden steeds sneller en meer ondergeschikt gemaakt aan de belangen van de grote ondernemingen. Gekozen nationale parlementaire organen worden vervangen door autoritaire, niet of nauwelijks gecontroleerde organen of functionarissen. In Nederland gaan ook al stemmen op om een zakenkabinet, zoals in ItaliŽ en Griekenland, aan te stellen.

De tegenstellingen tussen de belangen van de bevolking die voor haar bestaan afhankelijk is van loon uit arbeid of van een uitkering (de arbeidersklasse dus) en degenen die hun inkomen halen uit het bezit van en speculeren met aandelen, vastgoed of andere beleggingen (de kapitalistenklasse) worden groter. Maar ook de groeiende tegenstellingen tussen kapitalisten en kapitaalgroepen onderling zorgen voor toenemende politieke en economische spanningen, omdat ieder kapitalistisch bedrijf wel plannen maakt, maar planning van de maatschappij als geheel niet mogelijk is. Sinds enige jaren leven we in een tijdperk van hoog oplopende onderlinge kapitalistische spanningen en een toenemend aantal (politieke en economische) crisissen. Dat is te zien aan de crisis in het politieke systeem in ons land. De ene verkiezing na de andere vindt plaats omdat politieke stabiliteit niet meer mogelijk lijkt te zijn.

Het doel van de in 2000 besloten 'Lissabon-strategie' was expliciet de VS in 10 Š 15 jaar voorbij te streven en ook de concurrentie met Japan beter te kunnen voeren. Het in die strategie vastgelegd neoliberaal beleid is nog steeds voor de EU en de Europese regeringen basis voor hun beleid: versterking van de economische positie van de Europese kapitalisten ten koste van arbeidsvoorwaarden en levensomstandigheden van de werkende bevolking. De negatieve gevolgen van de concurrentie tussen Europese, Japanse, Atlantische kapitaalgroepen en sinds kort ook de nieuwe kapitalistische landen, leiden zo tot een verhevigde aanval op de positie van de werkende klasse in Europa.

Die klasse is in Europa zwakker dan voorheen als gevolg van versnippering, ideologische en organisatorische moeilijkheden en de individualisering die plaatsvond, zonder acht te slaan op de noodzaak van solidariteit, samenwerking en gemeenschappelijkheid. Daarom wordt nu geprobeerd, onder het mom van eigen verantwoordelijkheid van de mensen, en gebruikmakend van de crisis, alle oude eisen van het kapitaal versneld door te voeren. Ook al is dat schadelijk voor de economie van het land, zijn andere kleinere kapitalisten de dupe, gaat het ten koste van het midden- en kleinbedrijf, worden kleine zelfstandigen er het slachtoffer van en gaat het ten koste van de toekomst van de jeugd.

De huidige economische crisis, die mede het gevolg is van deze neoliberale politiek en wordt veroorzaakt door overproductie van goederen en afnemende koopkracht van de bevolking, brengt meer en nieuwe tegenstellingen tussen kapitalistengroepen aan het licht. Groepen die in Nederland vertegenwoordigd worden door het VNO/NCW met Wientjes op kop, die onverkorte en versnelde invoering wil van nog niet doorgevoerde neoliberale maatregelen als verdere verkorting van WW, inkrimping van vast personeel door versoepeling ontslagrecht en de 'nullijn' voor de lonen. Dus vermindering van de koopkracht. En kapitaalsgroepen waarvan de ondernemers wel bereid zijn hogere lonen te betalen en die het belang inzien van personeel dat - met goede arbeidsvoorwaarden - loyaal is aan het bedrijf. Zelfs in de Malietoren, het huis van de Nederlandse ondernemers, groeien de tegenstellingen. Deze verschillen leiden ook tot het onderscheid in voor- en tegenstanders van snelle bezuinigingen en voorstanders van een aanpak die meer gericht is op het in stand houden van economische groei.

Deze tegenstellingen worden nog verscherpt door de 'hete adem' van de zogenaamde 'rating bureaus', onvervalste Amerikaanse kapitalistische instellingen, die inschattingen maken van de profijtelijkheid voor kapitalisten van de verschillende staten en een rol spelen in de concurrentiestrijd tussen de VS en Europa. Deze private kapitalistische bureaus beoordelen de 'kredietwaardigheid' van staten en daarmee de rente die deze voor leningen op de 'private kapitaalmarkt' moeten betalen en dus de staatsschuld en speelruimte op de staatsbegrotingen. Zo wordt een lagere rating voor Nederland geschat op 4 miljard extra rentelasten.

De politieke crisis in Nederland, die zaterdag na het intrekken van de 'gedoogsteun' door de PVV is ontstaan, is het gevolg van deze tegenstellingen. De onderhandelingen in het Catshuis gingen over het vinden van nieuwe bezuinigingen, ten koste van arbeidsvoorwaarden en levensomstandigheden van de bevolking om het kapitalistisch systeem overeind te houden. Het lijkt er nu op dat er gezocht wordt om die politiek ook zonder steun van Wilders door te voeren.

Alleen door strijd, onder leiding van linkse partijen die zich willen inzetten voor een ander - socialistisch - Europa, kan deze situatie worden veranderd. Alleen door de vakbeweging te versterken en de aanvallen erop te pareren kunnen successen worden geboekt. De opbouw van een sterke communistische partij is daarbij nodig om het tij te keren.

Voor een links-progressief sociaal eenheidsfront!

Voor versterking van de democratie!

Voor een Europa van de werkende klasse!



Partijbestuur NCPN
25 april 2012