Stemoproep voor 9 juni

Op 9 juni zijn er verkiezingen voor de Tweede Kamer. Noodzakelijk omdat het kabinet viel over verlenging van de Nederlandse deelname aan het militair afdwingen van westerse economische en politieke belangen in Afghanistan. De echte reden voor de val van het kabinet waren echter onderliggende meningsverschillen tussen de coalitiepartijen over hoe de gevolgen van de kapitalistische economische crisis af te wentelen op de bevolking.

De in het parlement vertegenwoordigde politieke partijen zijn zich bewust dat zij de komende jaren de kiezers weinig goeds hebben te bieden. Zij zijn er eensgezind over dat redding van de banken, de voortzetting van het kapitalistische stelsel, door de bevolking moet worden opgebracht. Miljarden bezuinigingen worden daarom aangekondigd, bovenop reeds in gang zijnde, neoliberale afbraak van voor de bevolking belangrijke voorzieningen en verslechterende arbeidsvoorwaarden.

Deze nieuwe bezuinigingen komen uit dezelfde koker als de oorzaak van de crisis: het neoliberale kapitalisme. Daarin blijven kapitalistische ideologen schaamteloos verdere afbraak en privatisering van het publieke domein en verslechtering van arbeidsvoorwaarden voorstellen als efficiŽnt, modern, onvermijdelijk en in het belang van iedereen. Verzwegen wordt dat deze, reeds in de jaren '80 en '90 gestarte, operatie rijken rijker heeft gemaakt en grote delen van de bevolking armer. Deze neoliberale politieke heeft vooral nieuwe miljonairs voortgebracht ten koste van dienstverlening, zorgvoorzieningen, lonen en arbeidsvoorwaarden en uitkeringen. Ook hogere tarieven en mťťr en hoger 'eigen risico' voor de werkende bevolking heeft nieuwe miljonairs opgeleverd! Op dit moment laat het door burgerlijke economen gesignaleerd 'economisch herstel' na de crisis opnieuw zien dat dit inhoudt dat rijken zich weer verrijken. De bevolking moet daarentegen bezuinigen.

Voortzetting van dit neoliberale beleid blijft door alle partijen omarmd, ook die ter linkerzijde. Verschil is er alleen in details en in het tempo van bezuinigen: het doorvoeren van verdere afbraak van voorzieningen. Alleen de SP neemt een andere positie in. Maar we zien tevens deze partij steeds nadrukkelijker afstand nemen van het socialisme als gewenst maatschappelijk stelsel.

De NCPN neemt geen deel aan deze verkiezingen. Deelname zou de partij tienduizenden euro's kosten, die zij liever besteedt aan het uitbrengen van de eigen krant Manifest en versterking van de partijorganisatie. De partij ontwikkelt in wisselwerking met de samenleving eigen sociaal politieke en ideologische standpunten, die via krant en website toegankelijk worden voor de werkende bevolking (van loon en uitkering afhankelijke bevolking). Daarmee draagt de partij bij aan versterking van de nu opbloeiende, noodzakelijke, sociaal-economische, ideologische en politieke strijd. In die strijd zal het lot van de werkende bevolking in de komende jaren in Nederland, en in de rest van de kapitalistische wereld, worden beslist. Een strijd die gezien de huidige krachtverhoudingen tussen kapitaal en arbeid niet makkelijk zal zijn, maar wel perspectiefrijk. Want de rijkdommen die de mensheid heeft voortgebracht zijn nog nooit zo groot geweest als nu. Gelukkig hebben niet meer alleen communisten het inzicht dat deze rijkdommen zich alleen in de handen van weinigen, de superrijken, concentreren. Nieuwe bondgenootschappen voor een nieuwe maatschappij worden daarom mogelijk en dienen zich aan.

De NCPN beschouwt parlementaire verkiezingen als een tussentijdse graadmeter van politieke opvattingen die onder de bevolking leven. De strijd tegen verdere aanvallen op het levenspeil van de werkende bevolking zal echter door mobilisatie en machtsvorming van de bevolking worden gewonnen. Het 'stembiljet', als onderdeel van deze strijd, zal aan deze overwinning bijdragen. Maar parlementaire posities kunnen pas worden benut als de bevolking daadwerkelijk door mobilisatie druk uitoefent.

Sinds haar 'doorbraak' in de Tweede Kamer legt de SP onvoldoende verband tussen deze parlementaire posities en acties voor machtsvorming onder de bevolking om successen te boeken. Daarmee draagt ze bij aan de illusie dat met het uitbrengen van een stem verslechteringen worden tegengehouden en verbeteringen voor de werkende bevolking bereikt.

De PvdA telt nog steeds veel progressieven onder haar leden en heeft een grote electorale achterban onder werkenden en uitkeringsgerechtigden. Maar deze partij neemt nog steeds onvoldoende afstand van de neoliberale politiek, die de leiding van deze partij omarmt.

GroenLinks is verworden tot een groen liberale partij die de neoliberale verlenging van het arbeidsleven (AOW naar 67 jaar) onderschrijft en ontslagbescherming verder wil uithollen. Zij 'trakteert' 'minima' op prijsverhogingen door mileubelastende produkten duurder te maken als 'financiŽle prikkel' om 'milieubewuste' keuzes te maken. Zij grossiert in de illusie van een 'groene' economie op kapitalistische grondslag.

Daadwerkelijke verbetering van arbeidsvoorwaarden, dienstverlening en voorzieningen (gezondheidszorg, ouderen, onderwijs, jongeren, cultuur, enz.) worden uiteindelijk alleen door strijd in buurten en bedrijven, met een onbuigzame vakbeweging, gerealiseerd. Zoveel mogelijk posities in het parlement, die willen opkomen voor de belangen van de bevolking, dragen aan successen van deze strijd bij. Als het gaat om behoud en verbetering van het levenspeil vindt de werkende bevolking bij de komende verkiezingen alleen het verkiezingsprogramma van de SP aan haar zijde. Daarom roept de NCPN bij de komende Tweede Kamerverkiezingen op SP te stemmen.

Partijbestuur NCPN, 12 mei 2010.