download

Verklaring NCPN n.a.v. uitslag verkiezingen op 12 september 2012

Dromen zijn bedrog. Na de mooie beloften volgt de bittere confrontatie met de werkelijkheid.

Op dezelfde dag dat in Duitsland het constitutionele hof de weg vrijmaakte voor een volgende fase in de invoering van het noodfonds ESM (Europees Stabiliteitsmechanisme), door het fonds niet in strijd met de Duitse grondwet te verklaren, stemde in Nederland een grote meerderheid op partijen die bereid zijn de EU nog meer macht te geven dan nu al het geval is. De uitholling van de nationale soevereiniteit en democratische rechtsorde in Europa gaat met grote stappen verder. Waardoor ter bescherming van de rijken, de speculanten, de banken en de grote ondernemers de financiŽle risico's voor de werkende mensen versneld en in omvang toenemen.

De uitslag van de verkiezingen voor de Tweede Kamer toont de behoefte van de bevolking aan zekerheid en stabiliteit. De grote meerderheid van de bevolking, daartoe verleid door peilingen, stemadviezen, suggestieve adviezen van het CPB en de massamedia, koos voor de twee partijen, waarvan de lijsttrekkers werden voorgesteld als redelijk, dynamisch en stabiel. Van de verkiezingen werd een wedstrijd gemaakt tussen twee leiders die zouden kunnen zorgen voor stabiliteit en doortastend optreden om de crisis de baas te worden. Achter de schijnzekerheid van de verkiezingsuitslag schuilt de politieke versnippering. Bovendien heeft een groeiend aantal mensen haar aversie tegen de politieke poppenkast getoond door niet meer te gaan stemmen. De opkomst was met 73,8 procent de op een na laagste ooit.

De dag voor de verkiezingen wist bovendien veertig procent van de kiezers nog niet wat ze zou gaan stemmen. Peilingen, mediageweld en kieswijzers moesten de doorslag geven. Een politiek en democratisch weinig hoopvol gegeven. De politieke interesse van veel stemmers gaat niet ver. Onvoldoende politieke belangstelling door oppervlakkig politiek onderwijs en daarmee gepaard gaand laag politiek bewustzijn, leiden ertoe dat emotionele overwegingen onevenredig sterk meespelen en maken veel mensen makkelijk manipuleerbaar. Zolang de hoop en overtuiging bestaan dat de crisis door parlementair optreden kan worden verholpen, door leiders die zich met hulp van de mediawereld kunnen voordoen als politieke allesweters tijdens een politiek avondje vermaak, is er geen uitzicht op fundamentele veranderingen. Achter de schijnbare eenheid smeult echter twijfel, worden de Haagse politici gewantrouwd en is er frustratie over de onmacht om invloed te kunnen uitoefenen op politiek Den Haag. De afstand tussen de in de Haagse politiek geschetste werkelijkheid en de ervaringen met de concrete werkelijkheid van een groeiend deel van de bevolking neemt toe.

Gesteund door een uitgekiende mediacampagne door mediaspecialisten, spindokters en andere communicatiedeskundigen kon er een tweestrijd tussen Rutte en Samsom worden gefabriceerd, waarvan de liberale VVD (31 naar 41 zetels) en sociaal-democratische PvdA (30 naar 38 zetels) konden profiteren. De schijn werd gewekt dat, gezien de crisis, er moest worden gekozen voor een linkse of rechtse regering.

Partijen in het midden van het politieke spectrum werden van dit scenario het slachtoffer. De sociaal-liberale D66 kende een lichte groei maar moest genoegen nemen met twee zetels meer (10 naar 12 zetels). Andere gevestigde partijen, zoals het CDA, voorheen een stabiele regeringspartij met een christelijk aureool (van 21 naar 13) en het groenliberale GroenLinks (van 10 naar 4) kregen zware klappen te verwerken. De recente interne partijstrijd in die partijen over de te volgen koers en bijbehorende koerswijzigingen stonden een betrouwbaar en stabiel imago in de weg. De keuze voor de handhaving van de Nederlandse betrokkenheid in Afghanistan en voor de sociaal economische afbraakagenda in het zgn. Kunduz-akkoord leidde bovendien tot afhaken van een groot deel van de aanhang van GroenLinks. De partijstrijd in de VVD is al weer enige tijd geleden en de machtswisseling binnen de PvdA voltrok zich tamelijk geruisloos. Dat gold niet voor de extreemrechtse PVV van Wilders, waar de opposanten over elkaar heen rolden. De PVV duikelde van 24 naar 15 zetels.

Ter linkerzijde van het politieke spectrum werd de moderne sociaal-democratische partij de SP door het scenario van de mediabazen gehinderd om te groeien. De partij bleef op 15 zetels staan. Al deze partijen blijven echter, nog aangevuld door een reeks kleinere partijen, bestaan. De verdeeldheid in het politieke landschap in Nederland blijft, direct onder de oppervlakte, gewoon bestaan. Een verdeeldheid waardoor geen stabiele regeringen kunnen worden gevormd. In 10 jaar tijd wordt nu het zesde kabinet in elkaar getimmerd!

Omdat een politieke coalitie over links niet waarschijnlijk is en ook geen rechtse of centrumrechtse regering, zal er zeer waarschijnlijk worden gestreefd naar een coalitie in het midden. Afhankelijk van de combinatie kan zo'n coalitie beschikken over 80 tot 104 zetels. In alle gevallen vormen PvdA en VVD de ruggengraat ervan. Het vertrouwen van de kiezers in deze partijen zal zeer op proef worden gesteld. Een stabiele regering zal nauwelijks kunnen worden gevormd. Daarom ziet het ernaar uit dat er zal worden gewerkt aan een kabinet dat op hoofdlijnen akkoord gaat, een pro-Europa politiek zal voeren en vooral de hervormingen en bezuinigingen zal willen doorvoeren. VVD en PvdA staan op deze punten niet veraf van elkaar.

De grootste twee partijen zullen de uitholling van de nationale soevereiniteit en de uitverkoop van democratische grondrechten ten gunste van banken en concerns waarschijnlijk geen strobreed in de weg leggen. De weg naar een sterker Europa ligt voor deze partijen open. De kans dat de bevolking meer moet bloeden voor de Europese reddingsacties van banken en grootkapitaal zal aanzienlijk toenemen. De noodzaak om te hervormen en te bezuinigen wordt ook door beide partijen, op verschillende en qua omvang niet dezelfde wijze, gedeeld.

De van loon en uitkering afhankelijke bevolking moet er ernstig rekening mee houden dat de illusies dat het allemaal wel mee zal vallen snel zullen vervliegen. De crisis kan niet worden verholpen door parlementaire maatregelen die worden gekenmerkt door pappen en nathouden en het doorschuiven van de gevolgen van de crisis naar de mensen die geen verantwoording dragen voor de ellende. De crisis is het gevolg van kapitalistische maatregelen, van overproductie en onderconsumptie, van het behouden van banken en grote bedrijven met belastinggeld van de werkende bevolking. De voorgestelde maatregelen van VVD en PvdA zullen de crisis alleen maar verder verdiepen.

Zolang de bevolking nog illusies heeft en droomt van een snelle oplossing van de crisis, zolang de hoop bestaat dat de kapitalistische crisis valt te stoppen of te temperen en de verwachting leeft dat de gevolgen aan de eigen deur zullen voorbijgaan zullen de problemen voortwoekeren en zal er wellicht eerder dan later een nieuwe stembusgang plaatsvinden.

Werkelijke veranderingen kunnen alleen worden gerealiseerd op basis van strijd in buurten en bedrijven. Daarvoor is een sterke vakbeweging nodig. Daaraan moet hard worden gewerkt. De afgelopen weken toonden twee dingen aan: de nieuwe FNV in wording staat nog in de kinderschoenen, maar de strijd komt langzaam op gang. Dezelfde illusie die leidde tot de grote electorale winst van VVD en PvdA, blokkeert op dit moment ook de groei en versterking van de vakbeweging.

De komende periode zal de confrontatie tussen de mooie parlementaire woorden en de harde werkelijkheid echter snel toenemen. Immers in de Europese Commissie hebben de representanten van de grote concerns en de rijken de crisis aangegrepen om de neoliberale Europese Hervormingsagenda versneld in de afzonderlijke landen door te drukken. Ontslagrecht, afbouw vaste banen, afbouw collectieve zorg- en pensioenvoorzieningen, verhogingen eigen bijdragen, zullen allemaal weer op de politieke agenda worden geplaatst. Het politieke woord en de maatschappelijke daad zullen verder uit elkaar worden gedreven. De werkende bevolking zal zich gaan realiseren dat hoop weliswaar doet leven, maar dat dromen bedrog zijn.

De veroorzakers moeten de crisis betalen! Niet de slachtoffers!

NCPN partijbestuur
13 september 2012