'Strengthening the Ties Between People and the National Armed Forces'.

Uit: For a Europe without NATO EU-army and US Bases, (ESF 2003), p.23-29.

Beweging voor de Nationale Defensie - Griekenland

De versterking van de band tussen het volk en de nationale krijgsmacht

Giorgos Potamianos
Voormalig NAVO vice-admiraal

Aan het begin van deze voordracht zou ik willen zeggen dat ik mij vereerd voel om mij te bevinden tussen mensen die nadenken, die de wreedheden die op deze wereld plaatsvinden analyseren en daar naar hun eigen overtuiging zo adequaat mogelijk op reageren.

Ik behoor tot een groepering die "March for National Defense" heet; al onze leden zijn gepensioneerde officieren, afkomstig uit alle takken van de Griekse krijgsmacht. Het is onze bedoeling om de nationale integriteit en de vrede te bewaren door de versterking van de band tussen onze bevolking en de nationale strijdkrachten, gebaseerd op vaderlandslievendheid.

Wij vertrouwen niet en hebben ook geen enkele reden om te vertrouwen in de oprechtheid van de Griekse regering of in die van Blair of Bush. Wij zijn van mening dat de waarheid achter al hun acties in gefilterde vorm tot ons komt zodat er een caleidoscopische en ondoorzichtige situatie ontstaat die ten goede komt aan hun eisen en belangen, maar die niets te maken heeft met de belangen van de bevolking. Die worden volkomen veronachtzaamd.

Vandaar dat onze groepering informatie verzamelt en alle officiŽle verklaringen van onze regering, het ministerie van Buitenlandse Zaken en persverklaringen van andere regeringen kritisch onderzoekt. We lezen tussen de regels door, bekijken de feiten en cijfers en volgen de ontwikkelingen. Zo leggen we de puzzelstukjes aaneen om een helder beeld van de 'waarheid' te krijgen. Vervolgens maken we onze bevindingen openbaar in de geschreven pers en als we de kans krijgen op radio en televisie, maar dat laatste is maar zelden het geval zoals jullie je kunnen voorstellen. Als de mensen willen luisteren dan zullen ze dat ook doen. Zoniet kunnen ze onmogelijk zeggen dat ze het niet hadden kunnen weten.

Onze groepering is onafhankelijk, is aan niemand verantwoording schuldig en is allesbehalve de spreekbuis van deze of gene. Wij worden door velen tegengesproken. Iedereen is vrij om voor zijn mening uit te komen. Mensen die het niet aanstaat waarmee wij ons bezighouden beschuldigen ons om wie wij zijn en wat wij doen. Maar wie had iets anders verwacht?

Tot zover wie wij zijn en hoe wij te werk gaan. Laten we doorgaan met een aantal punten die ik zou willen aanstippen en tot op zekere hoogte uitwerken. Als jullie er nog niet van op de hoogte zijn zal een en ander duidelijk worden en kunnen jullie je mening erover vormen. Als het oud nieuws voor jullie is dan verontschuldig ik me voor het ongemak. Als burgers van dit land hebben we het recht om overal een mening over te hebben maar dat betekent wel dat we alles moeten weten. Wij beperken ons tot zaken waarvan wij denken dat we er veel weet van hebben.

Het Europese leger is een belangrijk punt op zich. Wat regeringen daarover ook beweren, er is al besloten dat dit leger zal optreden ter aanvulling van de NAVO. De NAVO zal als sterke macht een land binnenvallen en vervolgens komt de Europese krijgsmacht in actie om het veroverde gebied te verdedigen. Men heeft besloten dat het Europese leger zal bestaan uit 400.000 manschappen.

Laten we de zaken eens vanaf het begin bekijken. In april 1999 werd in Washington besloten dat de NAVO hervormd moest worden en van een defensie-organisatie moest transformeren tot het monster dat de NAVO vandaag de dag is. Destijds bestond de NAVO uit 19 leden, nu zijn dat er 39. Zelfs Japan onderhoudt speciale banden met de NAVO.

De NAVO bestond uit verschillende regio's en er waren verschillende regiocommandanten die de NAVO-landen verdedigden. Dat concept is verlaten; de regio's bestaan niet meer. Niet omdat de tactiek veranderd is (dat is ze trouwens wťl), maar de regio waar de NAVO haar verantwoordelijkheid doet gelden is uitgedijd tot een groot gedeelte van de wereld, zoniet de hele wereld. Regio's zijn niet langer noodzakelijk. De hele wereld is ťťn NAVO-regio.

De eerste landen die na het einde van de Koude Oorlog lid werden van de NAVO waren Polen, TsjechiŽ en SloveniŽ. Als we de landkaart bekijken begrijpen we waarom. Het betreft hier landen die deel uitmaakten van de bufferzone van de voormalige Sovjet-Unie! De situatie wordt nog duidelijker met de toetreding van de volgende zeven landen die een lijn vormen van het Baltisch gebied tot aan Griekenland: Estland, Letland, Litouwen, Slowakije, SloveniŽ, RoemeniŽ en Bulgarije.

De toetreding van deze landen verloopt volgens een plan dat niet geheim is. De eerste stap bestaat uit het op de knieŽn krijgen van deze landen na afloop van de Koude Oorlog. De tweede stap is hun toetreding tot de NAVO op voorwaarde dat hun grondwet hervormd wordt, evenals hun rechtssysteem, hun wetgeving en de commandostructuur. Vooral hun krijgsmacht en hun wapenarsenaal dat niet goed genoeg was moeten aangepast worden. Ze hebben wapens nodig die aansluiten bij die van de NAVO. Verzocht Polen niet om een extra geldbedrag voor een goede start in de EU, om dit vervolgens uit te geven aan Amerikaanse jachtvliegtuigen?

Deze landen bevinden zich niet alleen op het pad naar een harmonieuze NAVO. Ze moeten richtlijnen volgen, bepaalde doelen bereiken en van alles wordt verslag gedaan aan NAVO-functionarissen die de ontwikkelingen controleren.

Daarentegen maken de Verenigde Staten afspraken met deze landen over militaire bases. Er verschijnen legerbases op hun grondgebied en natuurlijk ook de voorzieningen om deze te bevoorraden. Zo werd ook de marinebasis Nea Karvali aan de EgeÔsche Zee opgericht.

U denkt misschien dat het bovenstaande concept geen verklaring levert voor JoegoslaviŽ. Toch doet het dat des te meer. JoegoslaviŽ was een ontwikkeld land waar wel wat onenigheden bestonden, maar deze waren in de loop van de jaren minder geworden. In alle opzichten, ook economisch, stond het land er goed voor. Maar het systeem wenste geen sterk land in zijn achtertuin.

De eerste stap was het op de knieŽn brengen van het land. Dit werd niet onlangs bedacht maar al lang geleden. In 1983 diende ik als luitenant-commandant bij de generale staf van de NAVO. Ik werd naar Oberamergan, een van de vele Amerikaanse bases op Duits grondgebied gestuurd voor een vergadering. Daar werden we (vooral marineofficieren uit een aantal NAVO-landen) in twee groepen verdeeld en kregen de opdracht om de oplossing voor onder andere de volgende problemen te verzinnen: Hoe zal de NAVO reageren als er een crisissituatie ontstaat in JoegoslaviŽ? Wat heeft de NAVO gedaan? Enwaar staat JoegoslaviŽ nu?

De NAVO-basis in Kosovo is een van de grootste in Europa en bevindt zich op een strategisch perfecte locatie. Hoewel men zei dat de NAVO vertrekken zou bevindt ze zich er nog steeds en werd op Servisch grondgebied (een paar maanden geleden) een contract met een aantal Amerikaanse bedrijven - waarin hen verzekerd werd dat zij door de NAVO beschermd zouden worden als zij er zaken zouden doen - door de commandant ondertekend. Lijkt dit erop alsof ze gaan vertrekken?

Zoals ik al eerder aangaf werd er in april 1999 in Washington besloten tot de uitbreiding van de NAVO. Dezelfde zaken werden besproken tijdens de conferentie van Helsinki in 1999 (niet als NAVO maar als Europese landen). De toenmalige Griekse minister van Defensie, Tsohadsopoulos kwam aanzetten met een snugger plan voor de Griekse strijdkrachten dat exact overeenkwam met wat men al voor Griekenland in gedachten had in het nieuwe concept. Met het oog op de opleiding en de efficiŽntie moeten de strijdkrachten professioneel worden. Dit houdt in dat het idee van "Aux armes citoyen, formez vos bataillons" verlaten wordt en plaatsmaakt voor bataljons die bestaan uit huurlingen. En we zullen over een aantal jaren zien dat deze huurlingen niet eens meer de nationaliteit hoeven te hebben van het leger waarin zij dienen.

Sta mij toe hierover even uit te weiden, waarbij ik de situatie van de nationale strijdkrachten analyseer. Deze legers zouden niet langer op de huidige wijze moeten voortbestaan omdat ze gebonden zijn aan ťťn land en te groot zijn om gemakkelijk inzetbaar te zijn. Dus?

  1. Omdat ze te groot en duur zijn moeten de legers kleiner worden. We hebben kleinere legers nodig met een grote flexibiliteit.
  2. Omdat de legers kleiner worden hebben we goed opgeleide mensen nodig en geen mensen die niet weten hoe ze met moderne systemen moeten werken. Dit geldt zeker voor de boerenjongen uit de Eerste en de Tweede Wereldoorlog. Hij zou niet in staat zijn om de huidige moderne systemen te hanteren. Maar hoe zit het met de jongen die als het ware geboren is met het toetsenbord van een computer aan zijn handen? Hoeveel training zal hij nodig hebben?
  3. Het is niet gemakkelijk om een nationale krijgsmacht buiten de landsgrenzen te besturen, niet voor de Grieken, niet voor de Duitsers of voor andere landen. De Fransen ontwijken dit probleem met hun vreemdelingenlegioen. Maar dat is niet voor niets een 'vreemdelingen'legioen.

De krijgsmacht van vandaag moet klein zijn (de helft van het Bulgaarse leger werd ontslagen en leeft nu op suikerbieten) en er moet een Amerikaanse basis komen! Het leger moet bestaan uit professionals of moeten we zeggen "huurlingen" die door iemand betaald worden en die zich niet zo druk maken over hun grondwettelijke rechten.

Vervolgens kunnen we ons afvragen waarom we onze eigen jonge mensen nog zouden mobiliseren en zo de verontwaardiging van het volk over ons afroepen. Waarom zouden we bijvoorbeeld geen vluchtelingen dienst laten nemen bij het leger? We kunnen ze naar het Europese leger sturen en de soldij verlagen. Daarna kunnen we hen uitzenden waarheen we maar wensen.

Er zou een hypothetische situatie kunnen ontstaan waarbij een Iraakse vluchteling-soldaat van het Europese leger wordt uitgezonden naar Irak om daar te vechten.

Een verdere evolutie wordt geleid door de gedachte "waarom moet het leger in handen zijn van een staat, waarom privatiseren we het niet?" Dit zal goedkoper zijn en we kunnen er gebruik van makan als we het nodig hebben.Het is duidelijk dat een groepje mannen die opereren onder de naam van een bedrijf niets anders is dan een huurleger.

Tegenwoordig worden door veel bedrijven volgens een contract diensten aangeboden aan de Verenigde Staten en hebben soldaten in elk deel van de wereld waar de VS actief zijn:

Ook zeer actief zijn Armor Group, Defence Systems, Control Risk Group en Sandline International. Op dit moment is het aantal van deze soldaten hoger dan dat van het Britse leger, ergens tussen de tien- en twintigduizend. De contracten gaan van hand tot hand en het Congres heeft geen duidelijk beeld van wat er gebeurt. Niet dat men dat heel erg vindt; deze legers bestaan voornamelijk uit buitenbeentjes, tweede generatie-emigranten in de VS die de Engelse noch hun moedertaal goed spreken en laag opgeleid zijn. Als ze omkomen worden ze niet bij het aantal gesneuvelden meegerekend. Volgens schattingen van Peter Singer kan ťťn op de tien buitenlandse soldaten in Irak tot deze groep gerekend worden.

Denken jullie dat de NAVO, die gesteund wordt door het Europese leger, alles is wat wij hebben? In de toekomst zullen er nog meer landen bij betrokken raken, de "Partnership for Peace"(PFP)-landen. Dit zijn landen die nu geen deel uitmaken van de NAVO maar wel deelnemen aan gezamenlijke oefeningen. Het zijn de zogenaamde "bereidwilligen" zoals GeorgiŽ nabij de Kaspische Zee.

Het is hun taak samen te werken met de NAVO-strijdkrachten bij vredesmissies en humanitaire reddingsoperaties. Bovenal moeten ze beschikken over een krijgsmacht die ingezet kan worden in samenwerking met de NAVO-strijdkrachten.

In Griekenland beschikken we over een militaire basis met als doel het bijscholen van officieren uit deze landen zodat ze de methoden van de NAVO onder de knie krijgen. Hierna kunnen ze teruggaan naar hun land en anderen instrueren. Hun landen worden de volgende NAVO-landen.

Waar is de dreiging?

Waar is de vijand?

Laten we eens kijken naar de vijand zoals die door Finabel beschreven wordt. (Finabel is een comitť waarin de opperbevelhebbers van tien landen waaronder Griekenland, Nederland en Frankrijk vertegenwoordigd zijn. Eens per jaar komen ze bijeen om de bedreigingen te bepalen en om richtlijnen op te stellen waarmee deze bedreigingen aangepakt kunnen worden).

De bedreigingen zijn:

De Verenigde Staten erkennen het Internationaal Gerechtshof in Den Haag niet, en volgens mij beschuldigde John Bolton op de vierde van deze maand de EU ervan nieuwe lidstaten aan te moedigen af te zien van het ondertekenen van de overeenkomst die inhoudt dat de immuniteit van Amerikaansestaatsburgers voor deze rechtbank gegarandeerd is. Waar zou men in de Verenigde Staten nog mensen vinden die in militaire dienst willen gaan als het Gerechtshof een Amerikaans staatsburger (zeker als hij een uniform draagt) schuldig zou bevinden? De meeste vrijwilligers nemen dienst omdat ze weten dat ze boven de nationale en boven de internationale wetgeving staan. En wat zou er gebeuren als een hooggeplaatste politicus aangeklaagd werd?

Wij geloven in een wereld van vrijheid, vrije uitwisseling en niet in eenzijdige bepalingen. Een aantal jaren geleden reageerden de Grieken met massale demonstraties voor wat zij de goede zaak vonden. Ze kwamen voor hun mening uit terwijl anderen en de pers, die aannamen wat de NAVO hen voorschotelde, er anders over dachten. De lessen van de geschiedenis indachtig hadden zij gelijk! Helaas kijken ze tegenwoordig alleen nog maar naar de televisie en het is jammer dat het zeer moeilijk is hen ervan te overtuigen dat demonstreren nu meer nodig is dan ooit, en zeker niet zinloos.

Ik dank u allen. Vertaling Frans Willems.