De gevaren van de militaire interventies voor de wereldvrede

Voor een Europa zonder NAVO of EU-leger en zonder militaire interventie van de VS

Ilias Lengeris
Communistische Partij van Griekenland
Lid van het Centraal Comitť
(Onderzoeker van militaire onderwerpen)

Vandaag de dag is het duidelijk dat de internationale realiteit, die voortgekomen is uit de contrarevolutie en de omverwerping van het socialisme in Europa, de wereld met veel vragen opzadelt over de toekomst van de mensheid. Sinds 1991 hebben we de Eerste Golfoorlog gehad en de interventie in Irak, en het uiteenvallen van het verenigde JoegoslaviŽ met de tussenkomst van de VS en de NAVO, eerst in BosniŽ-Herzegovina en vervolgens in ServiŽ en Kosovo-Metohija. Daarna was het de beurt aan de voormalige Joegoslavische deelrepubliek MacedoniŽ (FYROM).

Voor het eerst sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog in 1945 konden de Europese bevolkingen weer de imperialistische wandaden in het hart van Europa aanschouwen, waarbij door militair ingrijpen landen compleet vernietigd werden met als doel het trekken van nieuwe grenzen en het creŽren van protectoraten onder volledige controle van de VS, de NAVO en de EU.

Eind 2001 vond de interventie in Afghanistan plaats, zogenaamd als antwoord op de terroristische aanslagen op New York en het Pentagon op 11 september. De strijd tegen het terrorisme werd gebruikt als voorwendsel voor deze interventie, zodat de Verenigde Staten met behulp van hun militaire superioriteit hun plannen voor hun wereldwijde dominantie konden uitvoeren en elke vorm van verzet konden breken.

Gevaarlijke doctrines werden uitgedacht: het terrorisme is nu de "onzichtbare vijand" die zich overal kan manifesteren. Aan de hand van dit excuus nam de regering Bush met behulp van de zogenaamde "patriot act" maatregelen waardoor fundamentele rechten en vrijheden geschonden worden. De CIA heeft nu officieel toestemming gekregen om buitenlandse leiders en andere personen die geacht worden in strijd te handelen met de Amerikaanse belangen te vermoorden.

Gelijkaardige maatregelen zijn genomen in de EU, in verschillende Arabische staten, in de Russische Federatie, in India en in de meeste andere landen. Dankzij het formuleren van het idee van de "as van het kwaad" kan de VS in elk land tussenbeide komen waarvan bepaald is dat het banden onderhoudt met terroristen of dat het de Amerikaanse belangen schaadt. Irak, Iran, Cuba, de Democratische Volksrepubliek Korea bevinden zich in de frontlinie van deze "as" en daarna volgen nog meer dan zestig landen.

De Verenigde Staten stelden ook de gevaarlijkste doctrine op: die van de preventieve oorlog. Zij eigenen zich het recht toe om militair in te grijpen in een bepaald land alleen al wanneer zij dit land ervan verdenken een bedreiging te vormen! Sterker nog: aan de hand van hun nieuwe nucleaire doctrine zullen hun kernwapens niet alleen gebruikt worden tegen andere nucleaire machten zoals Rusland of China, maar tevens tegen landen die geen kernwapens bezitten maar die ervan verdacht worden te beschikken over massavernietigingswapens waarmee ze de Amerikaanse belangen kunnen schaden. Deze doctrines werden voor het eerst toegepast in Afghanistan en ook tijdens de tweede militaire interventie in Irak in 2003. Het failliet van deze officiŽle Amerikaanse argumentatie blijkt echter overduidelijk, vooral in het geval van Irak.

Het zijn deze ontwikkelingen die het hele naoorlogse systeem van internationale betrekkingen, dat gebaseerd was op de principes van de Verenigde Naties en dat vastgelegd was in het internationale recht, in een diepe crisis hebben gestort. Op dit moment heerst de wet van de jungle, het recht van de sterkste. De VN worden gebruikt om deze nieuwe imperialistische orde te rechtvaardigen en als zij imperialistische belangen toch dwarsbomen worden ze eenvoudigweg terzijde geschoven.

De bepalende factor voor deze ontwikkelingen is uiteraard het Amerikaanse imperialisme, maar dat is niet het enige. We zouden een grote vergissing begaan als we de rol en de verantwoordelijkheid van de NAVO en de Europese Unie in deze gevaarlijke ontwikkelingen over het hoofd zouden zien.

Het "new strategic concept" van de NAVO dat officieel aangenomen werd tijdens de Washington Assembly in april 1999 heeft de plaats van de Verenigde Naties volkomen ingenomen en heeft de VS en de NAVO bevrijd van alle controle van buitenaf.

Secretaris-Generaal Robertson van de NAVO zei: "Een andere prestatie van de NAVO sinds 11 september is de overwinning van het langdurige "out-of-area"-syndroom. De NAVO speelde als zodanig geen directe rol tijdens operatie "Enduring Freedom", maar de onvoorwaardelijke steun die de VS kregen en de nauwelijks bekritiseerde inzet van Europese troepen in Afghanistan betekenden een duidelijk signaal: het idee dan de NAVO opereert binnen bepaalde geografische grenzen is dood.

Om de woorden van een NAVO-ambassadeur weer te geven, toen het World Trade Center instortte, stortte het idee van "in" en "out-of area" eveneens in: "We kunnen bedreigingen niet langer afmeten aan hun geografische ligging..." ("Towards the Prague Summit", toespraak door NAVO Secretaris-Generaal Lord Robertson tijdens de NAVO-bijeenkomst op 15 november 2002).

NAVO-TOP IN PRAAG, 21-22 november 2002:

Het ontstaan van een "hervormde" NAVO, agressiever, expansiegerichter en nog behoudender.

De NAVO-top in Praag verschilde van alle eerdere topontmoetingen. De vorige NAVO-bijeenkomsten sinds 1991 gingen steeds over een "stapsgewijze verandering", in Praag was een "allesomvattende hervorming" het onderwerp. Tijdens deze top beslisten de 19 staatshoofden en regeringsleiders over een pakket nieuwe maatregelen.

De NAVO als antiterroristische organisatie met een "militair concept ter verdediging tegen het terrorisme". In het kader van de beslissing om zich te beroepen op Artikel 5 van het Washington Treaty werden maatregelen goedgekeurd die gebaseerd waren op het Strategic Concept (1999) van de NAVO, om de veiligheid van de alliantie te versterken, waar de dreiging ook vandaan komt. De vijand bevindt zich niet alleen buiten de grenzen, maar ook daarbinnen (massabewegingen tegen imperialistische oorlogen, voor de vrede enz.).

Hervorming van het militaire vermogen van de NAVO met het Prague Capabilities Commitment om het vermogen op het gebied van de chemische, biologische en nucleaire defensie van de NAVO en dat van de Europese Unie te verbeteren om zodoende te komen tot een vergroting van de Europese slagkracht; dit alles in het kader van het European Capabilities Action Plan "dat een wederzijdse versterking behelst, met respect voor de autonomie van beide organisaties en onbevooroordeeld." De NAVO bevestigde tevens de uitvoering van vijf defensie-initiatieven op het gebied van nucleaire, biologische en chemische wapens, die het defensief vermogen tegen massavernietigingswapens vergroten moeten.

Hervorming van de commandostructuur van de NAVO om vorm te geven aan de hervorming van het militair vermogen en om tegemoet te komen aan de operationele eisen van alle NAVO-missies met twee strategische opdrachten, operationeel en functioneel.

De oprichting van een NATO Response Force-NRF die bestaat uit 21.000 militairen van de land- en luchtmacht en de marine, met geavanceerde wapens, ook tegen massavernietigingswapens, die klaar zijn om overal ter wereld ingezet te kunnen worden. Tijdens de informele vergadering van de ministers van Defensie van de NAVO in Colorado Springs (8-9 oktober 2003) werd er een bijeenkomst over crisismanagement gehouden met de naam Dynamic Response 2007. Het doel van deze bijeenkomst was te onderzoeken wat de hervormingen daadwerkelijk betekenen voor de NAVO en hoe de NRF bij toekomstige crises en conflicten ingezet kan worden. Op 20 november zal in Turkije de eerste oefening van de nieuwe NRF plaatsvinden om de capaciteiten ervan te demonstreren en om een "denkbeeldige bedreiging" die uitgaat van "terroristen en vijandelijke strijders" van buiten het grondgebied van het Euro-Atlantisch grondgebied tegen personeel van de VN en burgers te weerstaan.

De verhouding tussen de NAVO en de EU: Natuurlijk zijn er een paar onenigheden tussen de VS enerzijds en vooral Frankrijk en Duitsland anderzijds, maar de "NAVO en de EU delen gezamenlijke strategische belangen."

Net na de NAVO-top in Praag en de EU-top in Kopenhagen van 16 december 2002 namen de Europese Unie en de NAVO een gezamenlijke verklaring aan die de weg vrijmaakte voor meer politieke en militaire samenwerking tussen de twee organisaties.

Deze Verklaring over het Europese Veiligheids- en Defensiebeleid (EVDB) voorziet in een formele basis voor samenwerking tussen de twee organisaties op het gebied van crisismanagement en conflictpreventie. Ze zet de politieke principes van de samenwerking tussen de EU en de NAVO uiteen en verzekert de EU van toegang tot de logistieke voorzieningen van de NAVO voor haar eigen militaire operaties. Dit zal volgens de NAVO leiden tot een meer evenredige verdeling van de lasten tussen de NAVO en de EU en tot een volwassener Europese Unie. Met andere woorden: een enorme stap op weg naar de militarisering van de EU. De Europese Unie is nu in staat meer verantwoordelijkheid te nemen in militaire missies in de Balkan (In MacedoniŽ vindt operatie Concordia al plaats en in BosniŽ-Herzegovina is een politiemacht gestationeerd), of bijvoorbeeld in operatie Artemis in Bunia (Democratische Republiek Congo). Vervolgens is het normaal om een eerste gezamenlijke EU-NAVO-oefening in crisismanagement te houden (CME/CMX '03) van 19 t/m 25 november 2003, die gebaseerd is op een aantal overeenkomsten op het gebied van consultatie en samenwerking "in tijden van crisis" die tussen de EU en de NAVO gesloten zijn.

Tijdens de top in Thessaloniki op 20 juni 2003 zette de EU belangrijke stappen in de richting van een verdere militarisering in het kader van het Europese Veiligheids- en Defensiebeleid (EVDB). Vooral van belang is de presentatie van het Europese concept over het buitenlandse en veiligheidsbeleid dat door Javier Solana werd voorgelegd in het stuk "A Secure Europe in a Better World". Op de eerste plaats neemt de Europese Unie het idee van de preventieve oorlog aan: "De nieuwe bedreigingen zijn dynamisch. Dit houdt in dat we moeten kunnen optreden voordat een crisis zich voordoet. We kunnen niet vroeg genoeg beginnen met conflictpreventie en het voorkomen van bedreigingen."

Van even groot belang is de verklaring over "massavernietigingswapens", omdat de Amerikaanse redenering hierover volledig overgenomen wordt. Tegelijkertijd spreekt het vanzelf dat dit gebruikt zal worden als een voorwendsel voor interventie, net zoals de "bescherming van de minderheden en de mensenrechten" en de "strijd tegen het terrorisme".

Nog een voorbeeld is de zogenaamde Grondwet van de EU. De tekst die de Europese Conventie opgesteld heeft biedt al een kijkje achter de schermen van de plannen voor de nabije toekomst. We treffen het "Armaments, Research and Military Capabilities Agency" aan alsmede de belofte dat "lidstaten stappen zullen ondernemen om hun militaire vermogens te vergroten" (art.1-40.2). Natuurlijk zal de EVDB "de verplichtingen van verschillende lidstaten die hun gezamenlijke defensiebeleid uitgevoerd zien in NAVO-verband respecteren" (art. I-40.2.) In het kader van de EVDB is iedereen gelijk, maar sommigen meer dan anderen want "die lidstaten waarvan de militaire capaciteit voldoet aan hogere criteria en die zich nauw aan elkaar verbonden hebben met betrekking tot de meest dringende missies zullen tot een gestructureerde samenwerking komen" (art. I-40.6)! De Europese Unie toont haar imperialistische doelen overduidelijk! De mediterrane militaire dimensie van de NAVO en het beleid van de EU: In 1994 werd de aanzet gegeven tot de Mediterrane Dialoog van de NAVO. Op dit moment zijn er zeven niet-NAVO-landen in het Middellandse Zeegebied bij betrokken: Algerije (maart 2000), Egypte, IsraŽl en JordaniŽ (november 1995), MauretaniŽ, Marokko en TunesiŽ. Tijdens de top in Praag bevestigde de NAVO dat "de veiligheid in Europa verbonden is aan de veiligheid en de stabiliteit in het Middellandse Zeegebied." Er werd besloten om een flinke impuls te geven aan de politieke en praktische dimensies van de Mediterrane Dialoog als integraal onderdeel van het NAVO-veiligheidsbeleid. De Mediterrane Dialoog en andere plannen zoals het Barcelona Proces van de EU (het Euro-Mediterrane partnerschap dat begon in 1995) versterken elkaar. De twaalf mediterrane partners van de Europese Unie ten zuiden en ten oosten van de Middellandse Zee zijn Marokko, Algerije, TunesiŽ, Egypte, IsraŽl, JordaniŽ, de Palestijnse Autoriteit, Libanon, SyriŽ, Turkije, Cyprus en Malta. Op dit moment bekleedt LibiŽ de rol van waarnemer. In zijn verhandeling voor de top in Thessaloniki schreef Solana: "Over het algemeen blijven de ernstige problemen van de economische stagnatie, sociale onrust en onopgeloste conflicten in het Middellandse Zeegebied bestaan. In het belang van de Europese Unie is er een voortdurende betrokkenheid nodig bij de mediterrane partners door middel van een effectievere samenwerking op economisch, veiligheids- en cultureel gebied in het kader van het Barcelona Proces." De NAVO en de Europese Unie hebben een gemeenschappelijk belang om in het Middellandse Zeegebied hun invloed te vergroten.

De uitbreiding van de NAVO:

In Praag besloot de NAVO om zeven nieuwe landen: Bulgarije, Estland, Letland, Litouwen, RoemeniŽ, Slowakije en SloveniŽ uit te nodigen voor gesprekken die kunnen leiden tot toetreding tot het bondgenootschap.

Natuurlijk blijft de deur van de NAVO ook open voor andere eventuele nieuwe leden, zoals AlbaniŽ en MacedoniŽ.

Maar wat betekent deze uitbreiding nu feitelijk?

Na 1991 zijn de kosten voor deelname aan de NAVO voor haar leden hoger en hoger geworden, terwijl de kosten voor de nieuwe lidstaten en de kandidaat-lidstaten een vernietigende uitwerking hebben. De secretaris-generaal van de NAVO riep alle lidstaten behalve de VS op om hun militaire budget te verhogen om de strijd tegen het "terrorisme" aan te kunnen gaan, en tevens riep hij op tot het behoud van de Euro-Atlantische samenwerking. De militaire uitgaven in de VS zijn na 11 september snel gestegen. Bovenop de 331 miljard dollar voor 2003 kwam nog eens 48 miljard dollar, een bedrag dat hoger is dan de militaire uitgaven van Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk samen. Dit brengt een enorme verrijking voor de Amerikaanse oorlogsindustrie met zich mee en een zware last voor de NAVO-lidstaten die zullen moeten snijden in hun sociale uitgaven.

Op de hem kenmerkende wijze zei de secretaris-generaal van de NAVO:
"Als de Wall Street Journal zou aanvoeren dat veiligheid een marketingproduct was, dan zou het moeilijk zijn een betere merknaam te vinden dan de NAVO" (toespraak tijdens de conferentie over het veiligheidsbeleid in MŁnchen op 3 februari 2003). Precies, om alle misverstanden uit de wereld te ruimen! Voor de nieuwe lidstaten en de kandidaat-lidstaten wegen de kosten nog zwaarder: "De landen die zich aansluiten bij de NAVO moeten zowel bijdragen aan de veiligheid als de consument ervan zijn", zoals Lord Robertson ook zei (BBC News, 15 juni 2001).

Deze landen moeten zich volkomen onderwerpen en zullen hun vrijheid om zichzelf en vooral hun defensie-industrie te ontwikkelen moeten opgeven. Om een voorbeeld te geven: "De Verenigde Staten hebben RoemeniŽ 17 miljoen dollar geschonken om de strijdkrachten aldaar aan te passen aan de NAVO-eisen, aldus de Amerikaanse ambassade in Boekarest. RoemeniŽ moet zijn leger moderniseren voordat de NAVO-leiding volgend jaar bijeenkomt om te spreken over mogelijke kandidaten voor een tweede uitbreidingsronde.

Onder de criteria voor een lidmaatschap vallen een democratisch regeringsstelsel, een vrije markteconomie, een leger dat onder burgerlijke controle staat en militaire compatibiliteit" (New York Times, 28 juni 2001). Als we de criteria bezien aan de hand waarvan de kandidaat-lidstaten voor de NAVO uitgekozen worden (en dezelfde criteria gelden voor het lidmaatschap van de EU), houdt dit volledige onderwerping aan het imperialisme in.

Nog een voorbeeld zijn de verkiezingen in Slowakije en hoe de bevolking de beschikking kreeg over een democratisch gekozen regering: "(...) Het resultaat hier, dat een grote verrassing was voor vele Slowaken, kwam neer op een overwinning voor de westerse landen met aan het hoofd de Verenigde Staten, die ongebruikelijke acties hadden ondernomen om het resultaat van een vrije stembusgang in een centraal-Europees land te beÔnvloeden. Maanden voor deze derde parlementsverkiezing in de geschiedenis van Slowakije waarschuwden Amerikaanse en Europese functionarissen de Slowaken ervoor dat een nieuwe regering onder leiding van de vroegere minister-president Vladimir Meciar, een 'hoogdravende en autoritaire ex-communist' van 61 die van 1993 tot 1994 en daarna tot 1998 al eens premier was, niet zou voldoen voor de EU en de NAVO. Het Amerikaanse Agency for International Development en niet-gouvernementele organisaties die vooral door de Verenigde Staten gefinancierd worden gaven meer dan 1,2 miljard dollar uit om de Slowaken te stimuleren hun stem uit te brengen ondanks de wijdverspreide frustratie over een regering die in een termijn van vier jaar er niet in slaagde de levensomstandigheden te verbeteren. Blijkbaar zijn deze pogingen geslaagd (...)" (Robert G. Kaiser in The Washington Post, 23 september 2003).

Er is echter nog iets van even groot belang dat we hieraan moeten toevoegen, namelijk het grote succes dat de Communistische Partij van Slowakije (CPS) behaalde tijdens de parlementsverkiezingen van 21 en 22 september 2002. De CPS kreeg 6,32 procent van het aantal uitgebrachte stemmen en behaalde 11 zetels in het uit 150 leden bestaande parlement. Dit succes werd bereikt ondanks de intense anticommunistische sfeer van de afgelopen jaren, het proces van de vroegere CPS-voorman Bilak en de voortdurende pogingen van de autoriteiten om de partij te verbieden. Dat de CPS na dertien jaar afwezigheid weer vertegenwoordigers heeft in het Slowaakse parlement is veelbetekenend (Rizospastis 24 september 2004).

In TsjechiŽ zien we dezelfde ontwikkelingen en ook hier is er sprake van een sterke positie van de Communistische Partij van Bohemen en MoraviŽ in het parlement en onder de werkende klasse.

Ik zou eraan willen herinneren dat Europa het gebruik van de naam 'Communistische Partij' verboden heeft in Turkije, Hongarije, Polen, de Baltische staten en dat er in zowel Rusland als Slowakije pogingen zijn ondernomen om tot een verbod te komen.

Wat mij betreft klinkt de propaganda die de VS, de NAVO en de EU voorstelt als de verdedigers van vrede, veiligheid en democratie in Europa ongeloofwaardig. Ze vertegenwoordigen juist het tegenovergestelde. Het meest afschuwelijke voorbeeld hiervan is de militaire interventie van de NAVO in JoegoslaviŽ na 1991, inclusief de gevangenneming en de berechting van Milosevic door het vooringenomen JoegoslaviŽ tribunaal, de inrichting van twee protectoraten in het hart van Europa, BosniŽ en Kosovo, het doen uiteenvallen van JoegoslaviŽ en de interventie in MacedoniŽ.

De VS- en NAVO-bases op de Balkan, Centraal-AziŽ en het Midden-Oosten: een constante bedreiging voor de vrede en de bevolkingen

De afgelopen twee jaar hebben we een snelle uitbreiding gezien van de Amerikaanse militaire inzet over duizenden kilometers van de Balkan tot aan de Chinese grens, in de Kaukasus, Centraal-AziŽ, het Midden-Oosten en het Indiase subcontinent.

Van Camp Bondsteel in Kosovo, een uitvloeisel van de misdadige NAVO-acties in 1999, tot aan de Bishek-luchtmachtbasis in KirgiziŽ die uitgerust werd met het oog op de oorlog in Afghanistan, is er nu sprake van een Amerikaanse militaire aanwezigheid op plaatsen waar die nooit geweest is.

In Poznan, westelijk Polen, worden miljoenen dollars uitgegeven aan de reparatie van het wegenstelsel. De infrastructuur wordt verbeterd en er worden wegen aangelegd naar de vliegbasis Krzesiny in de verwachting dat de VS ook hier hun intrek zullen nemen.

In negen landen rondom Afghanistan werden dertien nieuwe bases ingericht waardoor Rusland's achtertuin een Amerikaanse speelplaats is geworden. Generaal Jones van het Amerikaanse European Command zei in een interview met Jane's Defence Weekly op 29 oktober 2003 dat het netwerk van Amerikaanse bases in Europa gewijzigd moet worden om tegemoet te kunnen komen aan de huidige geopolitieke situatie, waarvan het Midden-Oosten het geografische centrum met de grootste belangen is. Er zijn "drie soorten bases. De eerste is een strategische waar installaties worden beheerd voor een lange periode. Het bereik van de meeste vliegtuigen vanuit de Verenigde Staten is zo groot dat een basis als Ramstein uitstekend gelegen is. Je zou niet willen dat die nog 500 mijl naar het oosten lag. De tweede soort is een vooruitgeschoven post zoals Camp McGovern in BosniŽ of Camp Bondsteel in Kosovo. Dit hoeven geen nieuwe installaties te zijn. Er zijn regio's waar oude legerbases en vliegvelden en havenfaciliteiten al voorhanden zijn. Met de instemming van onze vrienden en bondgenoten kunnen we daar gebruik van maken. De derde soort is een nog meer vooruitgeschoven locatie. Dit zijn posten die als stipjes verspreid in het landschap kunnen liggen die ziekenhuizen kunnen zijn, posten van de special forces of een expeditieleger."

Het artikel citeert de generaal verder wanneer hij zegt dat een grotere nadruk op Afrika zal moeten komen te liggen, want Afrika "trekt op een bedreigende manier de aandacht". Hij waarschuwt: "De grote gebieden in Afrika waar geen autoriteiten zijn kunnen in de toekomst een toevluchtsoord voor terroristen worden. De regeringen die hun grenzen niet kunnen controleren zullen bedreigd worden door opstanden. De handelaren in massavernietigingswapens zullen deze plekken kunnen gebruiken om onder te duiken en deze gebieden zullen de slagvelden van toekomstige conflicten zijn." Volgens Jones is het inrichten van nieuwe militaire bases niet het enige belang van het European Command in Afrika. Generaal Jones ziet nog meer Amerikaanse betrokkenheid bij Afrika, ondanks dat de militaire geschiedenis van de VS het continent grotendeels links heeft laten liggen.

In de toekomst zou er een vliegdekschip in de Middellandse Zee gereed kunnen liggen en zou er een amfibische eenheid op de westkust van Afrikaaan land kunnen gaan om havens te controleren of operaties uit te voeren zoals we nu al in Zuid-Amerika doen."

Dat is het nieuwe imperialistische plan voor militaire interventie in de nabije toekomst!

Nieuwe strategische locaties zijn de nieuwe NAVO-landen in Oost-Europa, vooral Polen, maar ook RoemeniŽ en Bulgarije vanwege hun ligging bij de Zwarte Zee en Turkije, vanwege de nabijheid van de Kaukasus en het Midden-Oosten. Voor de militaire operaties tegen Irak maakten de VS gebruik van de haven van Constanta in RoemeniŽ en de 49e luchtdivisie maakte gebruik van de Sarafovo-basis in Bulgarije en het vliegveld van Burgas. Deze bases werkten nauw samen met andere VS/NAVO-bases in Duitsland, ItaliŽ (Aviano), Griekenland (Souda op Kreta) en in Turkije.

Conclusie:

Meer dan tien jaar na het uiteenvallen van de USSR en het Warschaupact is het duidelijk dat de wereld niet vrijer, democratischer of vreedzamer is dan helderzienden beweerden.

Anderzijds worden de tegenstellingen tussen de belangrijkste landen in de NAVO alleen maar aangewakkerd door de druk om de militaire budgetten te verhogen en door de toelating van nieuwe lidstaten. Dit betekent niet dat de beweging tegen het imperialisme de vorming van een nieuw leger dat vanuit de Europese Unie opereert moet steunen met het argument dat dit onafhankelijk van de VS en de NAVO ingezet kan worden. Dit leger wordt namelijk geformeerd binnen de context en de structuur van de NAVO. Ook betekent dit een nieuw onderdrukkend mechanisme dat zich in naam van het Europese kapitaal opdringt aan de bevolkingen en de landen van Europa.

De weg naar emancipatie en strijd ligt elders. Die ligt in de georganiseerde oppositie tegen deze militaire en politieke mechanismen die de vrede en onafhankelijkheid bedreigen, evenals de bewegingen die deze nieuwe orde bestrijden.

Tenslotte zou ik nog willen wijzen op de noodzaak om massale anti-NAVO-protestacties te organiseren tijdens elke NAVO-top en bijeenkomsten van NAVO-ministers alsook tijdens elke EU-top (dit is een voorstel).

Laten we onze acties coŲrdineren om:

Laat ons het verzet tegen de NAVO en de nieuwe doctrine die geen grenzen erkent en waarvan de agressieve militaire acties en de negatieve gevolgen voor onze regio buitensporig zijn verstevigen, evenals het verzet tegen de uitbreiding van de NAVO naar het oosten of het zuiden (de Middellandse Zee).

Laten we ons verzetten tegen een NATO-Response Force (NRF) en tegen het oprichten van een apart EU-leger.