download

Verklaring Centraal Comité Communistische Partij, Turkije

  1. De couppoging van 15 juli was geen botsing tussen twee ideologisch verschillende centra, maar tussen twee of meer groeperingen binnen de staat, die hetzelfde klassenkarakter en dezelfde ideologieën delen. Deze twee groeperingen konden onmogelijk volledig onwetend zijn over elkaars plannen en acties, net zoals ze zich er onmogelijk van konden onttrekken. Het ging 15 juli echter niet, zoals sommigen beweren, om een bloederig scenario dat volledig door Erdogan is uitgedacht. Het was een authentieke couppoging.
  2. In de aanloop naar de coup waren er twee aspecten van belang. Het eerste is de 'machtsstrijd' tussen de achterban van Erdogan en de Gülen-gemeenschap, die een nieuwe dimensie verkreeg door de grootschalige zuivering van Gülen-aanhangers. Deze strijd verdiept zich steeds verder, zowel in de politiek-economische context als op het internationaal terrein: er zijn verschillende stromingen binnen de imperialistische centra die deze groeperingen ondersteunen.
  3. Het is een feit dat de meeste officieren die aan de coup deelnamen, aanhangers van de Gülenbeweging zijn, en het is bekend dat deze gemeenschap sterke banden met de VS heeft. Gezien de militaire banden die Turkije als NAVO-lid met de VS heeft, is het ontegenzeggelijk waar dat er geen coups in Turkije gepleegd kunnen worden zonder goedkeuring van de VS. De voornaamste reden dat hooggeplaatste leden van de Turkse Strijdkrachten (TSK) die ontevreden zijn met de AKP tot voor kort geen coup hebben gepleegd is, omdat de Amerikaanse regering de AKP steunde.
  4. De bovengenoemde steun is de afgelopen tijd om uiteenlopende reden afgezwakt. Invloedrijke figuren in de VS en sommige Europese landen troffen zelfs al voorbereidingen om Erdogan aan de kant te schuiven. De volksopstand van 2013, waar miljoenen aan deelnamen, de negatieve gevolgen voor het systeem van de maatschappelijke onrust die Erdogan veroorzaakt en het fiasco van de politiek ten opzichte van Syrië, hebben de banden tussen Erdogan en bepaalde imperialistische landen beïnvloed. De couppoging van 15 juli kan niet geanalyseerd worden zonder met deze spanning rekening te houden.
  5. Het feit dat de coupplegers buitenlandse connecties hebben, wil niet zeggen dat Erdogan een patriot of anti-imperialist is. Als politicus is Erdogan vooral dienstbaar geweest aan de VS en de internationale monopolies. Nu moet hij bondgenoten zoeken en manoeuvreren om zijn politieke redding te verzekeren, omdat zijn marktwaarde begint te dalen bij de mogendheden die hem al die jaren gesteund hebben. Welke internationale benadering hij ook kiest, het verandert niets aan zijn klassenkarakter en ideologische voorkeuren. Recep Tayyip Erdogan is een burgerlijke politicus, een vijand van de arbeidersklasse en een contrarevolutionair. Hij is geen haar beter dan de coupplegers die hem omver willen werpen.
  6. Gezien de machten die achter de couppoging zitten, de methodiek die gebruikt werd en de ideologische basis, dient deze op geen enkele wijze het belang van het volk. Het is ongefundeerd om te zeggen dat het land uit de problemen was geraakt als de coup geslaagd was. Het mag duidelijk zijn waar een pro-Amerikaanse, volksvijandige coup toe geleid zou hebben.
  7. Het is ook onzinnig om het neerslaan van de coup als overwinning van het volk te presenteren, of om met de AKP van een 'feest van de democratie' te spreken. Door deze benadering wordt de legitimiteit van het AKP-regime niet in twijfel getrokken en wordt het klassenkarakter van de gebeurtenissen verdoezeld.
  8. Het is tot op zekere hoogte waar dat Erdogan door de coup de macht naar zich toe kan trekken. Erdogan heeft inderdaad een zware klap aan de Gülenbeweging kunnen toebrengen; hij kon zelf in de slachtofferrol kruipen, zijn massa-aanhang verstevigen en de kracht van de aan hem gelieerde organisaties op de proef stellen. Zijn staatsapparaat is echter ook ernstig beschadigd en hij moest onder ogen zien dat er voor hem geen veilige bureaucratie meer is, daar hij geen vat kon krijgen op de verschillende groeperingen.
  9. Onder deze omstandigheden kan Erdogan ervoor kiezen om zich volledig vast te klampen aan zijn machtsbasis binnen de twee belangrijkste organen van het staatsapparaat, de Turkse Strijdkrachten (TSK) en de rechterlijke macht. Hij kan er dan voor kiezen om niet alleen de Gülen-aanhangers weg te zuiveren, maar ook bepaalde kemalistische elementen die hem vroeger steunden. Het zal moeilijk voor hem zijn om puur en alleen zijn eigen mensen in de TSK en het rechtsapparaat te plaatsen, ook al is het in andere onderdelen makkelijker. Erdogan kan deze stap - die overduidelijk tot een islamitische staat leidt - niet zetten zonder zich volledig over te geven aan wraakzucht op zowel politiek als maatschappelijk niveau. Er is voor Erdogan geen andere uitweg als hij zijn achterban wil vasthouden.
  10. Het kan zijn dat Erdogan alsnog probeert de banden met de VS aan te halen en de interne spanningen te verminderen na een korte periode van terreur en intimidatie. Er zijn al een paar tekens dat hij deze stap gaat nemen. De verwachtingen van de CHP en HDP liggen ook in die richting. Het lastige hieraan is dat Erdogan niet een ontspanningspolitiek kan voeren en tegelijkertijd ruimte kan openlaten voor zijn radicale aanhang. De parlementaire oppositie heeft geen moeite met Erdogan en de AKP op zich.
  11. In beide bovengenoemde gevallen gaat het om desintegratie en een meerdimensionale crisis in de hegemonie van het kapitaal. Het gevaar komt hier niet van deze desintegratietendens, maar van de ongeorganiseerde toestand van de arbeidersklasse.
  12. Een ander gevaar komt van de opvatting die na de couppoging post heeft gevat, dat Erdogan onverslaanbaar is. Met deze opvatting ontstaan er allerlei doemscenario's en wordt er een paniekstemming gecreëerd, grotendeels gebaseerd op speculatie die lang niet altijd gegrond blijkt te zijn. De AKP-regering is altijd al gevaarlijk geweest en wordt nu alleen nog maar gevaarlijker. De paniekstemming legitimeert verder vooral de agressie van de AKP. Maar zowel de AKP als Erdogan zijn lang niet zo sterk als zij zelf beweren. Turkije is geen land dat zomaar ten onder kan gaan of waar het licht zomaar kan doven. Tijdens de 'vieringen' gingen er bijvoorbeeld maar weinig AKP-aanhangers de straat op, ondanks alle oproepen. De juiste lijn is om op je hoede te zijn voor het gevaar zonder paniek te zaaien, en de desintegratie vanuit het oogpunt van de arbeidersklasse te beoordelen.
  13. De AKP en de fundamentalistische dreiging mogen niet onderschat worden. Aan het begin van deze periode heette het dat het secularisme niet in gevaar zou zijn, maar onder dat motto werd het land naar de rand van de afgrond gebracht. Voor het beter georganiseerde en slagvaardiger deel van de oppositie van het volk ligt er een grote taak weggelegd. Deze kan niet uitgevoerd worden door na jaren geduldig werk paniek te veroorzaken. Het kan niet zo zijn dat de onverschilligheid van de oppositie uit het verleden nu in paniek omslaat.
  14. Onder de gegeven omstandigheden blijft een groot deel van de macht van de AKP en Erdogan bij hun tegenstanders binnen het politiek systeem liggen. De systeempolitiek heeft zich er altijd op gericht om de AKP de normaliseren, te hervormen en te overtuigen. De houding van de zogenaamde linkervleugel van het parlement is dan ook opmerkelijk en zorgwekkend te noemen.
  15. De ervaring van 15 juli en daarna wijst uit hoe wreed de groeperingen binnen de regering kunnen zijn. We zagen het brute optreden van de coupplegers. We zagen de barbarij die door de regering op touw werd gezet. We kunnen niet volstaan met te zeggen: 'Laat ze elkaar maar afmaken.' Er zijn talloze burgers vermoord. Soldaten die geen idee hadden wat er aan de hand was zijn gelyncht. De bevolking zal de balans moeten opmaken van alle onwettige acties, de lynchpartijen en martelingen van verdachten en soldaten die zich al hadden overgegeven. De heersers van deze twee groeperingen, die jaren hebben samengewerkt maar elkaar nu bestrijden, zullen beiden verantwoording aan het volk moeten afleggen.
  16. Het is onjuist om al deze wandaden als teken van kracht te zien. Het laat juist zien hoeveel verdeeldheid, angst en verwarring er aan de kant van de overheid bestaat. De angst kan alleen een halt worden toegeroepen door sterke, consequente stappen te nemen, niet door dwaze, ongeplande acties. De desintegratie kan voor de bevolking ook kansen opleveren.
  17. Wij benadrukken te allen tijde dat voor Turkije de strijd van het volk de enige uitweg is tegen de klassenhegemonie die door de duistere krachten neergezet wordt, en niet door achter deze krachten aan te lopen. We weigeren elke analyse die en elk standpunt dat deze werkelijkheid negeert. Het moge duidelijk zijn dat de communisten geen steun geven aan de bewering dat de democratische krachten gewonnen hebben, of dat we allemaal tegen Erdogan in het geweer moeten komen. Sommige mensen zaaien paniek door te beweren dat 'de sharia-aanhangers ons komen onthoofden', anderen zaaien verwarring door de overwinning van de democratie te vieren. Hieruit blijkt wel hoeveel verwarring er heerst. We zeggen nogmaals dat we nooit samen zullen optrekken met de vertegenwoordigers van de kapitalistenklasse, met de coupplegers die door de VS en NAVO ondersteund worden, of met de agenten van de kleurenrevoluties. Dat maakt ons niet zwak, wat ons verzwakt is de ongeorganiseerdheid van de arbeidersklasse en de valse oplossingen waar zij zich voor laat winnen.
  18. We moeten nogmaals benadrukken dat de vijandigheid tegen elke vorm van organisatie een dode hoek in het blikveld van de bevolking creëert, waar de bendes van de Gülenbeweging binnen de overheid, de belangengroepen, de moordenaars en zelfs de maffia zich hebben kunnen organiseren. We kunnen verder stellen dat iedereen die zich aan de kant van humanitaire idealen en een klasseloze maatschappij schaart, zich in één gelijkgestemde, duurzame organisatie moet verenigen. Wie dat niet doet is een vijand van het volk, die rechtvaardigt de laksheid en de luiheid. Het is noodzakelijk om de klassenorganisatie, die gevrijwaard is van religieuze sektes, het fundamentalisme, het kapitaal en de imperialistische centra, te organiseren, te verbeteren en te versterken. Degenen die de apolitieke reacties van de bevolking en de ongeorganiseerde massa verheerlijkten en degenen die de doelloosheid en vormeloosheid onder het motto van het 'Gezi-pluralisme' tot doel hebben verheven, moeten nu toch wel hun les geleerd hebben.
  19. Het enige doel van de Communistische Partij is om een onafhankelijke revolutionaire organisatie te worden die de machtsbalans in dit land kan veranderen, die roet in het eten kan gooien bij nachtelijke coups en reactionaire lynchpartijen. Wij roepen de werkende bevolking uiteindelijk op om op haar eigen kracht te vertrouwen, samen in beweging te komen en het initiatief te nemen door niet meer aan deze nachtmerrie deel te nemen.

Centraal Comité

Communistische Partij