Oorlog tegen Joegoslavië verhardt

Oorlog tegen Joegoslavië verhardt

Door Wil van der Klift

De oorlog tegen Joegoslavië wordt op tenminste twee fronten gevoerd. Op het slagveld, begeleid door politiek theater en 'op de buis'. De voortdurende hersenspoeling van de bevolking heeft voor de machthebbers totnogtoe gunstig resultaat opgeleverd. Het verhaal is simpel en dus begrijpelijk en effectief: Milosevic is de schurk die moet verdwijnen en de NAVO-prins op het witte paard komt de arme verdreven vluchtelingen redden. Want er is immers sprake van etnisch zuiveren? Het verhaaltje is te mooi om waar te zijn. Onze Joegoslavische kameraden hebben in ieder geval een ander verhaal: "Handen af van 'onze' Milosevic, hij komt tenminste op voor de soevereiniteit van Joegoslavië en is één van de meest democratische presidenten in Europa! En juist daarom is de aanval vooral op hem gericht".

De Groenen in Duitsland tonen waar een groot deel van de zogenaamde vredesactivisten in feite staat: aan de zijde van de oorlogvoerenden. Hevig in verwarring laten ze zich door het rechtse gebral van hun leiders om de tuin leiden. Hetzelfde beeld dat al twee maal eerder in de Europese geschiedenis te zien was, toen sociaaldemocraten en andere 'links-progressieven' voor de oorlog van 'hun' kapitalisten kozen. Het waren steeds de bolsjewieken en marxisten-leninisten die consequent tegen de oorlogshandelingen opkwamen.

Een zelfde beeld is in ons eigen land te zien bij GroenLinks en in Frankrijk doet zelfs een deel van de leiding van de 'Communistische' Partij mee aan de regering die medeverantwoordelijk is voor de slachting in Joegoslavië. De onrust binnen de PCF neemt echter gestaag toe. Nieuwe scheidslijnen beginnen zich overal in Europa af te tekenen. Zij die echt voor vrede zijn en ervoor willen knokken en de twijfelaars die met de mond voor vrede zijn, maar tegelijkertijd feitelijk hun oorlogsregeringen steunen.

Op het moment dat West-Europa, samen met Rusland erin lijkt te slagen om een politieke oplossing te vinden, gooien de V$ een paar bommen op de Chinese ambassade in Belgrado en ondergraven daarmee de mogelijkheid van een politieke oplossing. Het cynisme van de macht. Op datzelfde moment wordt ook in Rusland door de V$ ingegrepen. Marionet Jeltsin - in opdracht van zijn CIA-vrienden - ontslaat Primakov en zet een hernieuwde aanval in op de communisten. Het vredesproces moet ten koste van alles de kop in worden gedrukt. De V$ willen heer en meester zijn in de Kaukasus en gunnen Europa daarin maar een zeer bescheiden rol.

Een paar dagen na de aanval op Chinees grondgebied in Belgrado worden de V$-Apaches gereedgemaakt voor de grondoorlog. De V$ willen geen politieke oplossingen. Ver van hun eigen land vandaan lopen ze net als tijdens WO-II nauwelijks enig risico en daarom zijn zij bereid om 'hun bondgenoten' in het 'Verenigde' Europa zoveel mogelijk te verzwakken. De Britse belangen sporen al sinds het einde van WO-II, toen het Britse imperialisme zich morrend bij de Amerikaanse hegemonie moest neerleggen, voor een groot deel met die van de V$. De Britten leveren meer wapens aan de V$ dan omgekeerd, ondanks het feit dat de V$ de grootste wapenfabrikant zijn.

De Duits-Franse as probeert - samen met de Russen (Schröder/Chirac) een Europese oplossing te vinden om de Europees-imperialistische belangen veilig te stellen, maar het lijkt niet erg te gaan lukken. Globalisering is een mooi woord, maar geeft onvoldoende aan dat het kapitalisme toch vooral regionaal (in de V$ en Japan) en soms zelfs nog vooral nationaal (zoals in Europa) opereert.

Fischer De V$ maken de dienst uit en de sociaal-liberale leiders van de 'Derde Weg', die de laatste restanten van een sociaaldemocratisch verleden van zich hebben afgeschud, zoals Kok, Blair en Schröder en Jospin, Joska Fischer (Duitse Groenen) en de revisionisten in de leiding van de PCF, met in hun kielzog alle andere Europese burgers en kleinburgers, volgen. Je moet immers realistisch wezen! Dat dacht ook het congres van de Duitse Groenen: weg met de principes, leve het nieuwe realisme! Dat denken ook de realo's bij GroenLinks en de PvdA, om van de VVD en D66 maar helemaal niet te spreken.

Wachten op de rekening
Wie gaat alle schade, gebruikte en nieuwe wapens betalen? In de V$ wordt al een voorproefje gegeven. Daar gaan de sociale plannen in de diepvries en krijgt de oorlogsindustrie vele miljarden extra toegeschoven. Deze zomer zal het kabinet het Nederlandse volk de rekening presenteren.

Wie zijn er het slachtoffer van de imperialistische rooftochten? Allereerst de arbeiders en boeren van Kosovo, Albanezen, Serviërs, Roma, Zigeuners, Turken e.a., die door de bommenregen massaal uit hun steden, dorpen en huizen werden verjaagd en bewust (onmenselijk) lang op hulp moeten wachten om steeds voldoende dagelijks leed voorhanden te hebben om de bevolkingen van de CNN-landen te blijven voorliegen. Daarna vooral de Servische arbeidersklasse die al meer dan duizend doden en honderden gewonden heeft te betreuren en waarvan het land letterlijk wordt platgegooid in een orgie van tomeloos barbaars geweld. De verantwoordelijken voor deze oorlog horen voor het oorlogstribunaal terecht te staan.

Het grote gevaar schuilt in verdere escalatie van de oorlog om de militaire macht in de Balkan. Het hele gebied is één grote politiek-economische brandhaard. De NAVO heette eens een verdedigingsmacht om de westerse grenzen te beschermen (De V$ in Europa houden, de Russen eruit en de Duitsers eronder). Nu wordt er in NAVO-kringen openlijk gesproken van militaire macht om de westerse belangen (waar ook ter wereld) te beschermen. Olie in het Zwarte Zeegebied: dat is uiteraard een strategische reserve voor de V$. Daarvoor mag en moet oorlog mogen worden gevoerd. Wanneer wordt de strijd tegen volksvijand nummer één, het V$-imperialisme, gericht? Wanneer gaan de schellen van de ogen van de Europese arbeidersklasse. Hoe lang blijft een veel te groot deel van de arbeidersklasse, 'pragmatisch en realistisch', hopen dat de oorlog wel aan hen voorbij zal gaan?

Er was en is geen sprake van etnische zuiveringen in Joegoslavië. Er is wel sprake van Servisch en Albanees nationalisme. De UCK en sommige Servische groepen, zijn alleen maar uit op hun eigen deelbelangen. De grote meerderheid van de bevolkingen in Kosovo wilden in eenheid verder gaan. Een grotere mate van autonomie zou de mogelijkheden voor dat samenleven juist hebben versterkt. Politieke oplossingen lagen voor het grijpen. Nu is er echter wél sprake van genocide, maar dan door de bommen van een paar NAVO-landen, die alle regels van het internationale recht aan hun laarzen lappen.