Duitse arts in kamp:
Media doen werkelijkheid
geweld aan
Van redactie buitenland (*)
Slechts enkele journalisten geven rechtstreekse berichten uit Kosovo en doen moeite om zakelijke en volledige informatie te vergaren. Het lijkt alsof zij in een hopeloze situatie verkeren tegenover het geweld van de horde journalisten, die zich bezondigt aan ophitsing van het volk met vooraf bedachte verhalen. Hoe de sensatiepers een 'politiek spelletje' speelt met de vluchtelingen, wordt beschreven door een Duitse chirurg, die als arts werkt in de vluchtelingenkampen Stenkovac I en II en nog twee andere, kleinere kampen met in totaal 60.000 vluchtelingen, aldus een verslaggeefster in Die Welt van 17 juni 1999 jl.
"Er
worden politieke spelletjes gespeeld met de
vluchtelingen"
Duitse arts zegt: Media vertekenen de werkelijkheid
Richard Munz, 46 jaar, werkt als chirurg in het Macedonische kamp Stenkovac I. Hij is docent aan de universiteit van Bochum in de studierichting 'internationale humanitaire hulp'. Edith Kohn had een interview met hem in Skopje.
Die Welt: Wordt de situatie in de
Macedonische vluchtelingenkampen door de Duitse pers naar
waarheid weergegeven?
Richard Munz: Bepaald niet. Veruit de meerderheid van de
persvertegenwoordigers die ik heb gesproken, was hier op zoek
naar een verhaal of het bevestigen van een verhaal dat al
bestond. Er werd amper naar de werkelijkheid gekeken.
Die Welt: Wat ontbreekt er?
Munz: De werkelijkheid is een vluchtelingenkamp met al haast
maximale verzorging voor de mensen. De journalisten echter
waren hevig op zoek naar epidemieën en mishandelingen. Ze
probeerden hun eigen ideeën, hun vooroordelen, bevestigd te
zien of te staven.
Die Welt: Wat precies?
Munz: Bijvoorbeeld was ik verbaasd, dat een groot aantal
journalisten niet kon of wilde zien, dat in onze
vluchtelingenkampen mannen in de kracht van hun leven het
merendeel uitmaakte van de vluchtelingen. Er werd immers
altijd verteld dat er helemaal geen mannen in het kamp waren.
Zelfs als je de journalisten erop wees, dan weigerden ze om
het te zien.
Die Welt: Heeft u nog meer voorbeelden?
Munz: Natuurlijk. Steeds werd ons weer gevraagd wat we met de
verkrachte vrouwen deden, of we abortus pleegden of zo. Ons
antwoord was gewoon: de hele tijd dat we hier waren, zijn we
een dergelijk geval van een verkrachte vrouw niet
tegengekomen. En wij werken in totaal voor zo'n 60.000
vluchtelingen, in Stenkovac I en II en nog twee kleinere
kampen. Bovendien hadden wij van tevoren overlegd hoe we
daarmee om moesten gaan, vanwege de aanhoudende geruchten;
maar we hebben zo'n geval niet meegemaakt. Dat we geen geval
zijn tegengekomen hoeft natuurlijk niet te betekenen, dat ze
niet bestaan.
Die Welt: Wilden de persvertegenwoordigers
alleen de edele, lijdende vluchteling zien?
Munz: Ik denk, dat de vluchteling op zichzelf voor de
journalisten helemaal niet van belang was. De eenzijdige
voorstelling van zaken was waarschijnlijk alleen bedoeld om
de Duitse deelname - als lid van de NAVO - op de een of
andere manier te rechtvaardigen of te onderbouwen. Het ging
echt niet goed met de mensen in Kosovo; ze hebben werkelijk
alles verloren. Maar toch denk ik, dat de weergave zeer vaak
weinig objectiefs had.
Die Welt: Tijdens de bombardementen heeft in
Duitsland vooral Scharping, de minister van Defensie, zeer
emotioneel de schendingen van de mensenrechten in Kosovo aan
de kaak gesteld. Zag u hierin een verband met de houding van
de media?
Munz: Absoluut. Voordat ik hier kwam heb ik die uitlatingen
immers ook gehoord. Ik ben hier ook gekomen met heel bepaalde
voorstellingen in mijn achterhoofd. Die voorstellingen heb ik
toen echter bijgesteld door wat ik in de kampen te zien
kreeg. Ik denk gewoon dat de media het niet meer konden of
wilden bijstellen. Zij zijn hun objectieve kijk kwijt en
hebben zich tot een onderdeel van het conflict laten maken.
Die Welt: Als u uw eigen ervaringen als
uitgangspunt neemt en nu berichten hoort of ziet van
moordpartijen in Kosovo, hoe komt dat op u over?
Munz: Ik geloof beslist, dat er moordpartijen geweest zijn.
Ik betwijfel echter of het helpt om alle dimensies uit het
oog te verliezen. Men heeft deze moordpartijen bijvoorbeeld
vergeleken met Auschwitz; dat is buiten proportie. Daar
moeten ze in de toekomst toch op terugkomen. Mijns inziens
werd met de vluchtelingen een politiek spelletje gespeeld.
Eigenlijk heeft men zo deze mensen en hun lijden sterk
gedevalueerd.
(*) bron: http://www.welt.de, vertaling Toos Plug.
