50 jaar NAVO, 50 jaar oorlog
NAVO opgericht door oorlogvoerenden

Door Hans de Ruijter

Dit jaar bestaat de NAVO vijftig jaar. Met een bijeenkomst in Washington zullen de regeringsleiders in april van dit jaar die verjaardag luister bijzetten met een NAVO-top waar de VS hun NAVO-politiek zullen uiteenzetten (zie Manifest 1/99). Veel zal er gesproken worden over de NAVO als waarborg voor de vrede, weinig over de werkelijke geschiedenis van de NAVO(-lidstaten) die er een is van oorlog, agressie en oorlogsdreiging telkens als er imperialistische belangen in het spel zijn.

Na de Tweede Wereldoorlog stond de socialistische Sovjet-Unie in hoog aanzien. De doorslaggevende rol van de Sovjet-Unie bij het verslaan van de fascistische legers en de gevolgen van de kapitalistische crisis die aan die wereldoorlog ten grondslag lag, had de sympathie onder de werkers voor het socialisme enorm doen toenemen. In tal van landen konden de communisten op grote steun rekenen en, in Oost-Europa, een socialistisch perspectief opbouwen voor het kapitalisme dat had geleid tot crisis en wereldoorlog. In een groot aantal koloniën en semikoloniën streefde de bevolking naar onafhankelijkheid, waarbij de Sovjet-Unie in veel gevallen werd gezien als een inspirerend voorbeeld. Het kapitalisme bevond zich in een algemene crisis. Anders dan bij eerdere crisissen die uitmonden in wereldoorlogen leidde de crisis in dit geval niet tot een strijd tussen de imperialistische machten onderling, al zijn de onderlinge tegenstellingen nooit verdwenen, maar tot een strijd tussen het kapitalistische en het socialistische kamp.

Antisocialisme hoe dan ook, desnoods met geweld
Voor alles was het de westerse machthebbers, voorop de VS die uit de wereldoorlog als machtigste imperialistische macht naar voren was gekomen, er om te doen om die sympathie voor het socialisme en het onafhankelijkheidsstreven in de koloniën in te dammen, economisch, politiek en militair. In 1947 komen de VS met het Marshall-plan waarmee zij hun politieke, militaire en economische suprematie binnen de kapitalistische wereld versterken.
Ondertussen vochten de VS en haar bondgenoten de strijd tegen socialisme en het onafhankelijkheidsstreven in de koloniën vooral militair uit. Nog tijdens de oorlog begonnen Britse troepen een bloedige oorlog tegen de communistische verzetsstrijders in Griekenland. Terwijl de VS militair optraden tegen het onafhankelijkheidsstreven in de Filippijnen steunden ze in China de Kwomingtang tegen de communisten, bezetten ze in Korea de zuidelijke helft van het schiereiland en installeerden daar een marionettenregime om zo hereniging met het noorden te voorkomen. Nederland en Frankrijk begonnen koloniale oorlogen in respectievelijk Indonesië en Indochina.

Op 4 april 1949 kwam het, onder leiding van de VS tot de vorming van de NAVO, primair gericht tegen de Sovjet-Unie en de socialistische staten in Oost-Europa, maar in hoofdzaak opgericht door staten die in enigerlei vorm, direct of indirect via wapensteun, in oorlog waren in hun voormalige koloniën, dan wel nog over omvangrijke koloniën beschikten. Een bondgenootschap van oorlogvoerenden, op het moment zelf dan wel in de nabije toekomst, dat via de omvangrijke wapenprogramma's van het Amerikaans militair-industrieel complex zich in ras tempo zou bewapenen om waar ook ter wereld hun imperialistische belangen te verdedigen. En dat gaat door tot op de dag van vandaag. Zolang er imperialisme bestaat, zal er een NAVO zijn. Zolang er een NAVO is zal er geen vrede zijn. Ook al proberen de bevelhebbers en in hun kielzog de media, de mensheid wijs te maken dat de kerntaak van het leger zal bestaan uit vredesmissies. Wat een grove omkering van de werkelijkheid!

---

| top | NAVO-Joegoslavië |